Przez siedem dni był upokarzany w celi.

— Jakie dowody? Nie jestem przestępcą!

Śledczy milczał.

Wkrótce starca oskarżono o spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu wbrew własnej woli.

Miał nadzieję, że sąd rozstrzygnie tę sprawę.

Jednak ojciec Siergieja uzyskał najsurowszy wyrok w ramach postawionych mu zarzutów. Nikołaj Pietrowicz został skazany na rok więzienia.

Kiedy sędzia ogłosił werdykt, starzec nawet nie od razu zrozumiał, co usłyszał.

Rok.

W wieku siedemdziesięciu pięciu lat.

Za to, że nie przechodziliśmy obojętnie obok cudzego nieszczęścia.

Anna płakała na korytarzu sali sądowej.

„Wujku Koli, odwołamy się! Znajdę innego prawnika! Nie pozwolę im tego zrobić!”

Nikołaj Pietrowicz objął ją przez kraty.

„Nie ma potrzeby, Aneczko. Tylko się nie zrujnuj. Żyj własnym życiem.”

- Ale to nie twoja wina!

- Ja wiem.

Wypowiedział te dwa słowa tak spokojnie, że Anna rozpłakała się jeszcze bardziej.

Rozdział 2. Pierwsze dni za kratkami

W areszcie śledczym natychmiast ostrzeżono Nikołaja Pietrowicza:

— W więzieniu nie będzie ci łatwo.

Pracownik, który przetwarzał dokumenty, spojrzał na niego z pewnym żalem.

„Powinieneś unikać konfliktów, dziadku. Nie kłóć się z nikim, nie próbuj być bohaterem. Ludzie tam są różni.”

Starzec skinął głową.

Nie miał zamiaru nikomu niczego udowadniać.

Ale już pierwszego dnia stało się jasne: nie będzie mu dane spokojne życie.

Gdy drzwi celi się otworzyły, kilka osób odwróciło głowy naraz.

Wiktor Biełow siedział pośrodku.

Właśnie dzięki niemu Mikołaj Pietrowicz tu trafił.

Victor miał ponad pięćdziesiąt lat, ale wyglądał na silnego i potężnego. Na szyi miał widoczny tatuaż, a na palcach wisiały masywne pierścienie.

Dwóch jego przyjaciół siedziało nieopodal.

„Kto to jest?” zapytał Biełow.

„Nowy” – odpowiedział strażnik. „Nikołaj Pietrowicz”.

- Ile lat?

- Siedemdziesiąt pięć.

W celi wybuchnął śmiech.

— O czym ty mówisz! Przysłali nam emeryta!

Biełow wstał.

- Podejdź tu, dziadku.

Nikołaj Pietrowicz położył torbę na podłodze.

— Najpierw rozpakuję swoje rzeczy.

Twarz Biełowa uległa zmianie.

- Co powiedziałeś?

— Powiedziałem, że najpierw rozpakuję swoje rzeczy.

— Czy wiesz kim jestem?

Starzec przyjrzał mu się uważnie.

- Ja wiem.

- W takim razie powinieneś wiedzieć, jak ze mną rozmawiać.

— Jak mam do ciebie mówić? Na kolanach?

Ktoś cicho zagwizdał.

Biełow był blisko.

„Zastrzeliłeś Seryogę. Mojego brata. A teraz myślisz, że będziesz tu siedział spokojnie?”

- Twój brat zaatakował dziewczynę.

— Zamknij gębę!

- Nie ma potrzeby atakowania dziewczyn.

Biełow się zamachnął, ale w tym momencie pojawił się strażnik.

— Co tu się dzieje?

„Nic takiego” – uśmiechnął się Victor. „Po prostu poznajemy naszego nowego sąsiada”.

Pracownik spojrzał na starca, potem na Biełowa.