Zdarzyło się to pod koniec września. Pewnego wieczoru Nikołaj Pietrowicz siedział w kuchni, popijając herbatę i patrząc przez okno. Na zewnątrz mżył deszcz. Na podwórku paliły się nieliczne latarnie, a przy wejściu ktoś głośno rozmawiał.
Chciał już zasłonić zasłony, gdy usłyszał krzyk kobiety.
Na początku pomyślałem, że to ten młodzieniec znowu hałasuje.
Ale potem krzyk się powtórzył.
— Puść! Pomocy!
Starszy mężczyzna podszedł do okna.
W pobliżu sąsiedniego domu trzech mężczyzn ciągnęło młodą kobietę w kierunku zaparkowanego samochodu. Jeden trzymał ją za rękę, drugi próbował zakryć usta. Trzeci szarpał ją za sukienkę.
Dziewczyna stawiała opór, wyrwała się i wezwała pomoc.
Nikołaj Pietrowicz nie wahał się.
Wpadł do przedpokoju, wyjął z szafy starą strzelbę myśliwską, którą zostawił mu ojciec, i wybiegł na podwórze.
- Hej! Puść dziewczynę!
Mężczyźni odwrócili się.
Jeden z nich, wysoki, w rozpiętej marynarce, roześmiał się.
- Dziadku, idź do domu. Nie masz nic lepszego do roboty?
- Powiedziałem, puść!
— No i co z tego?
Nikołaj Pietrowicz podniósł pistolet.
Nie miał zamiaru nikogo zabić. Chciał tylko przestraszyć napastników i zmusić ich do odwrotu.
Ale wszystko wydarzyło się zbyt szybko.
Jeden z mężczyzn gwałtownie się odwrócił, dziewczyna wyrwała się i upadła na ziemię. Rozległ się strzał.
Wysoki mężczyzna złapał się za ramię i osunął się obok samochodu.
Pozostała dwójka zaczęła biec.
Nikołaj Pietrowicz natychmiast opuścił pistolet.
- O mój Boże... Co ja zrobiłem?
Podszedł do dziewczyny, pomógł jej wstać i wezwał karetkę.
„Wszystko w porządku?” zapytał.
Dziewczyna drżała i nie mogła wymówić ani słowa.
- To już koniec, kochanie. Już po wszystkim. Nie bój się.
Policja przyjechała kilka minut później.
Na początku wszystko wydawało się oczywiste. Dziewczyna zeznała, że trzech mężczyzn napadło na nią i próbowało siłą wepchnąć do samochodu. Sąsiedzi potwierdzili, że słyszeli krzyki.
Ale następnego dnia sytuacja się zmieniła.
Ofiarą okazał się Siergiej Biełow, syn bardzo wpływowego biznesmena, który miał powiązania wśród urzędników państwowych i funkcjonariuszy organów ścigania.
Ojciec Siergieja natychmiast zaangażował prawników.
Zaczęto mówić o tym, że Nikołaj Pietrowicz rzekomo strzelał bez powodu, że nie było żadnego ataku i że dziewczyna sama sprowokowała konflikt.
Nagranie z jednej z kamer monitoringu nagle zniknęło.
Dwóch przyjaciół Siergieja zmieniło swoje zeznania.
Sam ofiara zeznał, że chciał po prostu pomóc obcej dziewczynie, ale starszy mężczyzna bez ostrzeżenia otworzył ogień.
Nikołaj Pietrowicz nie mógł uwierzyć własnym uszom.
„Ale ona sama mi wszystko opowiedziała!” – powtórzył śledczemu. „Widziałeś jej stan!”
Śledczy spojrzał na niego zmęczony.
„Nikołaju Pietrowiczu, rozumiem, co próbujesz powiedzieć. Ale dowody mówią co innego”.
