Przez siedem dni był upokarzany w celi.

Obok leżało zdjęcie Marii.

I stare zdjęcie, na którym stoją obok jabłoni.

Rozdział 12. Prawdziwa siła

Wiosną Mikołaj Pietrowicz znów wyszedł na podwórze.

Dwie starsze kobiety siedziały na ławce przy wejściu, rozmawiając o swoich sąsiadach. Dzieci bawiły się przy piaskownicy. Ktoś wyprowadzał psa.

Wszystko było jak wcześniej.

Dopiero teraz, gdy przejeżdżał, ludzie witali go wyjątkowo ciepło.

Wiele osób znało historię jego czynów.

Ktoś powiedział, że był bohaterem.

Inni uważali, że po prostu miał szczęście.

Sam Mikołaj Pietrowicz nie lubił takich rozmów.

Pewnego dnia przyszła do niego Elena – dziewczyna, którą uratował.

Przyniosła duży bukiet kwiatów.

- Nikołaju Pietrowiczu, już od dawna chciałem ci podziękować.

Starszy człowiek był zawstydzony.

- No, daj spokój, kochanie. Nie musisz.

„Muszę. Tego wieczoru bałam się wyjść sama z domu przez długi czas. Myślałam, że nikt mi nie pomoże, że wszyscy będą się tylko gapić i przechodzić obok.”

Położyła kwiaty na stole.

— A potem odkryłem, że cały czas mnie chroniłeś, nawet gdy nikt nie chronił ciebie.

Nikołaj Pietrowicz pokręcił głową.

— Najważniejsze, że teraz wszystko jest w porządku.

Elena wybuchnęła płaczem.

Ostrożnie objął ją ramieniem.

- Nie płacz. Już po wszystkim.

Po jej wyjściu starszy mężczyzna siedział jeszcze długo przy oknie.

Przypomniał sobie pierwszy dzień w celi.

Owsianka na mojej głowie.

Podarte zdjęcie.

Wejdź do łaźni.

Kpiny.

A twarz Victora, gdy po raz pierwszy zdał sobie sprawę, że ma przed sobą nie bezbronną ofiarę, lecz człowieka, który nie zamierza zrezygnować ze swoich przekonań.

Nikołaj Pietrowicz zrozumiał, że w kolonii mogą go złamać.

Mogli go uciszyć.

Mogliby mnie przekonać, że w wieku siedemdziesięciu pięciu lat jest już za późno, żeby walczyć o sprawiedliwość.

Jednak tak się nie stało.

Nie pokonał Biełowa pięściami.

Nie korzystałem z połączeń.

Nie upokorzyłam go w zamian.

Po prostu nie pozwolił, by strach zmienił go w inną osobę.

I być może to było jego najpotężniejsze działanie.

Minęło kilka kolejnych miesięcy.

Pewnego dnia Anna zapytała swego wujka:

— Powiedz mi szczerze, czy naprawdę nie bałaś się Victora w celi?

Nikołaj Pietrowicz uśmiechnął się.

— Bałem się.

- Ale ty sam podszedłeś do niego w nocy!

„Bo uświadomiłem sobie jedno. Jeśli będę milczał całe życie tylko dlatego, że ktoś jest ode mnie silniejszy fizycznie, to w końcu przestanę szanować samego siebie”.

- A co jeśli cię uderzy?

Starzec wzruszył ramionami.

— Wtedy bym go uderzył. Nie mogłem wiedzieć, jak skończy się ta rozmowa.

Anna się nad tym zastanowiła.

- Jesteś bardzo odważnym człowiekiem.