Przez siedem dni był upokarzany w celi.

„Nie, Aneczka. Odważny to nie ktoś, kto się nigdy nie boi. Odważny to ktoś, kto rozumie, co może stracić, ale mimo to nie rezygnuje z tego, co uważa za słuszne”.

Przytuliła go.

Za oknem wył wiatr, a gałęzie starej jabłoni kołysały się.

Nikołaj Pietrowicz spojrzał na fotografię swojej żony.

Kiedyś obiecał jej, że nigdy nie przejdzie obojętnie obok osoby, która potrzebuje pomocy.

I dotrzymał obietnicy.

Nawet jeśli odbyło się to kosztem wolności.

Nawet wtedy, gdy został upokorzony przez ludzi, którzy uważali się za panów losów innych ludzi.

Nawet wtedy, gdy mając siedemdziesiąt pięć lat znalazł się za kratkami.

A co z Viktorem Biełowem?

Mówili, że zmienił się po tamtej nocy. Przestał znęcać się nad więźniami, nie zabierał już cudzych rzeczy, a nawet stawał w obronie tych, których wcześniej kilkakrotnie upokorzył.

Niektórzy uważali to za chwilową skruchę.

Ktoś powiedział, że staruszkowi udało się dokonać tego, czego nie udało się dokonać mimo lat więzienia i dziesiątek rozmów z psychologami.

Sam Mikołaj Pietrowicz nie próbował wydawać osądu.

Miał tylko nadzieję, że Victor pewnego dnia zrozumie, że szacunku nie da się zdobyć groźbami.

Można na to tylko zapracować.

A gdy znajomi zapytali starca, co się tej nocy wydarzyło w celi, odpowiedział bardzo prosto:

- Nic specjalnego. Po prostu podszedłem do tego mężczyzny i z nim porozmawiałem.

Ale ci, którzy znali historię, wiedzieli, że czasami spokojna rozmowa wymaga o wiele więcej odwagi niż najgłośniejsza walka.

Ponieważ prawdziwej siły nie mierzy się liczbą ludzi, których potrafisz przestraszyć, ale ilością zła, któremu potrafisz się oprzeć, nie stając się takim jak ono.