Przez siedem dni był upokarzany w celi.

Zatrzymała się, żeby złapać oddech.

„Gdyby Nikołaj Pietrowicz nie wyszedł z domu, nie wiem, jak by się to skończyło”.

Adwokat Siergieja próbował podważyć jej słowa.

— Czy jest pan pewien, że nie znał pan wcześniej oskarżonego?

- Jasne.

— Być może byłeś w stanie silnego pobudzenia emocjonalnego i błędnie zdawałeś sobie sprawę z tego, co się dzieje?

Elena spojrzała w górę.

„Doskonale pamiętam, co mi zrobili. I nie pozwolę ci mówić, że to wszystko zmyśliłem”.

Następnie pokazali nagranie wideo.

Na ekranie wyraźnie widać, jak trzech mężczyzn otacza dziewczynę.

Z wejścia można było również zobaczyć Nikołaja Pietrowicza.

Wtem rozlega się strzał.

Siergiej upada.

Ale najważniejsze jest to, że okazało się, iż starzec nie zaatakował nieuzbrojonych przechodniów, jak twierdził w pierwotnym oskarżeniu.

W sądzie odczytano również nowe zeznania świadków.

Adwokat Nikołaja Pietrowicza zażądał uwzględnienia wszystkich okoliczności zdarzenia i sprawdzenia legalności dotychczasowego postępowania.

Ojciec Siergieja siedział w pierwszym rzędzie.

Po raz pierwszy od dłuższego czasu jego twarz wyglądała na napiętą, a nie pewną siebie.

Kiedy sąd ogłosił przerwę, podszedł do Anny.

„Czy rozumiesz, co robisz?” zapytał cicho.

Anna spojrzała na niego.

- Tak.

- Niszczysz życie mojej rodziny.

- Nie. Twoja rodzina sama je zniszczyła, kiedy doszła do wniosku, że pieniądze dają im prawo do poniżania innych ludzi.

Mężczyzna zmarszczył brwi.

- Będziesz tego żałować.

Anna nie ustąpiła.

— Już żałuję. Że za długo się ciebie baliśmy.

Po pewnym czasie sąd podjął decyzję.

Wyrok Nikołaja Pietrowicza został uchylony, a sprawę skierowano do nowego procesu, biorąc pod uwagę ujawnione nowe okoliczności.

Po przeprowadzeniu dalszego dochodzenia sąd uznał, że jego działania stanowiły konieczną obronę w obecnej sytuacji i uniewinnił go od zarzutów.

Kiedy sędzia wypowiedział ostatnie słowa, Nikołaj Pietrowicz nie od razu zrozumiał, że to już koniec.

Anna płakała.

Elena zakryła twarz dłońmi.

Prawnik uścisnął dłoń starca.

- Jesteś wolny, Mikołaju Pietrowiczu.

Spuścił głowę.

Potem powiedział cicho:

- Dziękuję.

Rozdział 10. Powrót do domu

Kiedy Nikołaj Pietrowicz opuszczał budynek, na zewnątrz świeciło słońce.

Anna stała przy bramie.

Trzymała starą kurtkę swojego wujka, którą zabrała po jego aresztowaniu.

— No, załóż to. Na zewnątrz jest chłodno.

Starzec się uśmiechnął.

— Nadal tak samo troskliwy.

- A ty nadal jesteś tak samo uparty.

Wsiedli do samochodu.

W drodze Nikołaj Pietrowicz przez długi czas patrzył przez okno.

Przejeżdżały autobusy, ludzie spieszyli się po chodnikach, a przed sklepami tworzyły się kolejki.

Zwykłe życie.

Życie, którego być może już nigdy nie ujrzy.

„Wujku Koli, o czym myślisz?” zapytała Anna.