Zatrzymała się, żeby złapać oddech.
„Gdyby Nikołaj Pietrowicz nie wyszedł z domu, nie wiem, jak by się to skończyło”.
Adwokat Siergieja próbował podważyć jej słowa.
— Czy jest pan pewien, że nie znał pan wcześniej oskarżonego?
- Jasne.
— Być może byłeś w stanie silnego pobudzenia emocjonalnego i błędnie zdawałeś sobie sprawę z tego, co się dzieje?
Elena spojrzała w górę.
„Doskonale pamiętam, co mi zrobili. I nie pozwolę ci mówić, że to wszystko zmyśliłem”.
Następnie pokazali nagranie wideo.
Na ekranie wyraźnie widać, jak trzech mężczyzn otacza dziewczynę.
Z wejścia można było również zobaczyć Nikołaja Pietrowicza.
Wtem rozlega się strzał.
Siergiej upada.
Ale najważniejsze jest to, że okazało się, iż starzec nie zaatakował nieuzbrojonych przechodniów, jak twierdził w pierwotnym oskarżeniu.
W sądzie odczytano również nowe zeznania świadków.
Adwokat Nikołaja Pietrowicza zażądał uwzględnienia wszystkich okoliczności zdarzenia i sprawdzenia legalności dotychczasowego postępowania.
Ojciec Siergieja siedział w pierwszym rzędzie.
Po raz pierwszy od dłuższego czasu jego twarz wyglądała na napiętą, a nie pewną siebie.
Kiedy sąd ogłosił przerwę, podszedł do Anny.
„Czy rozumiesz, co robisz?” zapytał cicho.
Anna spojrzała na niego.
- Tak.
- Niszczysz życie mojej rodziny.
- Nie. Twoja rodzina sama je zniszczyła, kiedy doszła do wniosku, że pieniądze dają im prawo do poniżania innych ludzi.
Mężczyzna zmarszczył brwi.
- Będziesz tego żałować.
Anna nie ustąpiła.
— Już żałuję. Że za długo się ciebie baliśmy.
Po pewnym czasie sąd podjął decyzję.
Wyrok Nikołaja Pietrowicza został uchylony, a sprawę skierowano do nowego procesu, biorąc pod uwagę ujawnione nowe okoliczności.
Po przeprowadzeniu dalszego dochodzenia sąd uznał, że jego działania stanowiły konieczną obronę w obecnej sytuacji i uniewinnił go od zarzutów.
Kiedy sędzia wypowiedział ostatnie słowa, Nikołaj Pietrowicz nie od razu zrozumiał, że to już koniec.
Anna płakała.
Elena zakryła twarz dłońmi.
Prawnik uścisnął dłoń starca.
- Jesteś wolny, Mikołaju Pietrowiczu.
Spuścił głowę.
Potem powiedział cicho:
- Dziękuję.
Rozdział 10. Powrót do domu
Kiedy Nikołaj Pietrowicz opuszczał budynek, na zewnątrz świeciło słońce.
Anna stała przy bramie.
Trzymała starą kurtkę swojego wujka, którą zabrała po jego aresztowaniu.
— No, załóż to. Na zewnątrz jest chłodno.
Starzec się uśmiechnął.
— Nadal tak samo troskliwy.
- A ty nadal jesteś tak samo uparty.
Wsiedli do samochodu.
W drodze Nikołaj Pietrowicz przez długi czas patrzył przez okno.
Przejeżdżały autobusy, ludzie spieszyli się po chodnikach, a przed sklepami tworzyły się kolejki.
Zwykłe życie.
Życie, którego być może już nigdy nie ujrzy.
„Wujku Koli, o czym myślisz?” zapytała Anna.
