Biełow przeczytał dokumenty kilkakrotnie.
Potem siedział na łóżku przez dłuższy czas.
Zdał sobie sprawę, że jego ojciec wiedział o wiele więcej, niż mu mówił.
Tego wieczoru Wiktor podszedł do Mikołaja Pietrowicza.
- Miałeś rację.
Starzec podniósł głowę.
- W czym?
„Nawet nie próbowałem tego rozgryźć. Po prostu uznałem, że to twoja wina”.
— Rozumiesz teraz?
- Wygląda na to, że mój brat naprawdę zrobił coś złego.
Nikołaj Pietrowicz nie odpowiedział.
„Nie wiem, co teraz robić” – kontynuował Biełow. „Całe życie uważałem, że rodzina jest najważniejsza. A teraz okazuje się, że sami pomogliśmy mu w tym wytrwać”.
- Nadal masz czas, żeby coś zmienić.
- Tak myślisz?
„Człowiek nie staje się lepszy tylko dlatego, że mu wybaczono. Czasami potrzebuje usłyszeć prawdę”.
Victor spuścił głowę.
- Przepraszam.
Nikołaj Pietrowicz spojrzał na niego.
— Po co dokładnie?
— Za wszystko. Za jedzenie. Za listy. Za upokorzenie cię. Za to, że pozwoliłam innym się śmiać.
Starzec milczał przez długi czas.
„Nie mam do ciebie urazy, Victorze. Ale to nie znaczy, że możesz tak dalej żyć”.
- Zrozumieć.
- Zacznij od małych kroków. Nie upokarzaj nikogo.
Victor skinął głową.
Następnego dnia publicznie oświadczył w swojej celi, że nikt nie powinien dotykać Nikołaja Pietrowicza.
Ale najważniejsze wydarzyło się później.
Biełow zgodził się udostępnić prawnikowi informacje na temat tego, jak jego ojciec próbował wpływać na świadków i wykorzystywać swoje powiązania, aby wywierać presję na przebieg sprawy.
Ta decyzja nie była dla niego łatwa.
Zrozumiał, że ojciec może go porzucić i że jego relacje z bratem już nigdy nie będą takie same.
Ale po raz pierwszy od wielu lat Victor postanowił zrobić coś innego, niż od niego wymagano.
Rozdział 9. Sąd, którego obawiali się wpływowi ludzie
Kilka tygodni później odbyła się nowa rozprawa sądowa.
Anna przybyła wcześnie.
Siedziała na korytarzu, mocno trzymając torbę na kolanach.
Gdy Mikołaj Pietrowicz został wprowadzony do sali, ona natychmiast wstała.
- Wujku Koli!
Starzec się uśmiechnął.
- Cześć, Aneczko.
Podeszła do niego i go przytuliła.
— Bałam się, że nie będziesz w stanie tego znieść...
- Nic. Wszystko w porządku.
Dziewczyna, którą uratował, również była obecna na sali.
Jej imię brzmiało Elena.
Wyglądała blado, ale zachowywała pewność siebie.
Gdy sędzia poprosił ją o opowiedzenie, co się wydarzyło, wstała.
Tego wieczoru trzech mężczyzn ruszyło za mną. Próbowałem uciec, błagałem ich, żeby zostawili mnie w spokoju, ale nie chcieli słuchać. Jeden złapał mnie za włosy, drugi próbował wepchnąć do samochodu. Krzyczałem i wołałem o pomoc.
