Płaczące dziewczyny zabrano do sypialni

Korsakow nacisnął przycisk.

Nikt tego nie otworzył.

Zadzwonił ponownie i zapukał.

Z wnętrza dobiegł odgłos upadającego przedmiotu, a po nim przekleństwa. Kilka sekund później drzwi się otworzyły.

W drzwiach stał młody mężczyzna, około dwudziestu dwóch lat. Miał na sobie pogniecioną koszulę i drogie spodnie, a jego twarz wyglądała na opuchniętą od snu. Od niechcenia przeczesał włosy dłonią i spojrzał na śledczego z niezadowoleniem.

- Kim jesteś?

— Śledczy Korsakow. W sprawie wczorajszego incydentu. Czy mogę wejść?

- Jaki incydent?

— Dziewczyna zginęła. Znaleziono ją niedaleko domu. Prawdopodobnie spadła z górnych pięter.

Młody mężczyzna mrugnął.

Na moment w jego oczach pojawił się cień niepokoju, ale szybko się opanował.

— Nic nie wiem. Nigdy nikogo nie miałam.

— Czy mogę wejść?

— Czy ty w ogóle rozumiesz, że bez nakazu...

Korsakow nie protestował. Okazał dowód tożsamości i wyjaśnił, że prowadzi śledztwo w sprawie śmiertelnego wypadku.

Młody mężczyzna niechętnie się wycofał.

Mieszkanie okazało się ogromne. Trzy pokoje, wysokie sufity, sztukaterie, solidne parkiety, importowane meble. Na ścianach wisiały obrazy. W salonie stał telewizor Record. Na stoliku kawowym leżały puste butelki, szklanki, paczki papierosów i niedojedzony posiłek.

W pokoju spały jeszcze trzy osoby.

Jeden leżał na sofie, z ręką zwisającą do podłogi. Drugi spał na dywanie, z kurtką pod głową. Trzeci siedział na krześle z odchyloną do tyłu głową.

„Twoi przyjaciele?” zapytał Korsakow.

- Tak.

— Nazwy?

„Roman Lwowicz Tarchow” – przedstawił się właściciel mieszkania, jakby śledczy jeszcze o to nie zapytał.

— Zapytałem o twoich przyjaciół.

Tarkhov niechętnie podał nazwiska.

Dmitrij Chomiakow, Witalij Sinicyn i Borys Awdiejew.

— Co robisz?

— Uczymy się.

- Gdzie?

— MGIMO.

Korsakow skinął głową.

— A twoi rodzice?

Tarkhov zaśmiał się cicho.

— Mój ojciec jest dyrektorem zakładu Krasnyj Proletarij. Moja matka pracuje w Radzie Miejskiej Moskwy.

W jego głosie było coś więcej niż tylko informacja. To była demonstracja. Młody mężczyzna zdawał się przypominać śledczemu, z kim ma do czynienia.

Korsakow nie zareagował.

Wszedł do kuchni. Panował tam bałagan: sterta naczyń, niedopałki papierosów, resztki kiełbasy, sera, słoik kawioru. Na stole stały butelki, które przeciętni radzieccy obywatele rzadko mieli okazję kupić w sklepie.

„Czy wczoraj była impreza?” – zapytał śledczy.

- Urodziny.

- Twój?

- Tak.

— Ilu jest gości?

— Nie wiem. Dziesięć osób, może więcej.

— Czy były tam dziewczyny?

Tarkhov milczał.

- Był.

- Kto?

- Znajomy.

— Nazwiska?

— Czy to konieczne?

Korsakow odwrócił się.

— Zdecydowanie. Wczoraj wieczorem pod twoim oknem znaleziono ciało młodej kobiety. Muszę się dowiedzieć, kto był w mieszkaniu.

Tarkhov po raz pierwszy przestał się uśmiechać.

- Nie pamiętam wszystkich.

— A ci, którzy nocowali?

— To moi przyjaciele. Dmitrij, Witalij, Borys.

— Dziewczyny?

— Weszli.

Please click on the next page to continue reading 👇