Korsakow nacisnął przycisk.
Nikt tego nie otworzył.
Zadzwonił ponownie i zapukał.
Z wnętrza dobiegł odgłos upadającego przedmiotu, a po nim przekleństwa. Kilka sekund później drzwi się otworzyły.
W drzwiach stał młody mężczyzna, około dwudziestu dwóch lat. Miał na sobie pogniecioną koszulę i drogie spodnie, a jego twarz wyglądała na opuchniętą od snu. Od niechcenia przeczesał włosy dłonią i spojrzał na śledczego z niezadowoleniem.
- Kim jesteś?
— Śledczy Korsakow. W sprawie wczorajszego incydentu. Czy mogę wejść?
- Jaki incydent?
— Dziewczyna zginęła. Znaleziono ją niedaleko domu. Prawdopodobnie spadła z górnych pięter.
Młody mężczyzna mrugnął.
Na moment w jego oczach pojawił się cień niepokoju, ale szybko się opanował.
— Nic nie wiem. Nigdy nikogo nie miałam.
— Czy mogę wejść?
— Czy ty w ogóle rozumiesz, że bez nakazu...
Korsakow nie protestował. Okazał dowód tożsamości i wyjaśnił, że prowadzi śledztwo w sprawie śmiertelnego wypadku.
Młody mężczyzna niechętnie się wycofał.
Mieszkanie okazało się ogromne. Trzy pokoje, wysokie sufity, sztukaterie, solidne parkiety, importowane meble. Na ścianach wisiały obrazy. W salonie stał telewizor Record. Na stoliku kawowym leżały puste butelki, szklanki, paczki papierosów i niedojedzony posiłek.
W pokoju spały jeszcze trzy osoby.
Jeden leżał na sofie, z ręką zwisającą do podłogi. Drugi spał na dywanie, z kurtką pod głową. Trzeci siedział na krześle z odchyloną do tyłu głową.
„Twoi przyjaciele?” zapytał Korsakow.
- Tak.
— Nazwy?
„Roman Lwowicz Tarchow” – przedstawił się właściciel mieszkania, jakby śledczy jeszcze o to nie zapytał.
— Zapytałem o twoich przyjaciół.
Tarkhov niechętnie podał nazwiska.
Dmitrij Chomiakow, Witalij Sinicyn i Borys Awdiejew.
— Co robisz?
— Uczymy się.
- Gdzie?
— MGIMO.
Korsakow skinął głową.
— A twoi rodzice?
Tarkhov zaśmiał się cicho.
— Mój ojciec jest dyrektorem zakładu Krasnyj Proletarij. Moja matka pracuje w Radzie Miejskiej Moskwy.
W jego głosie było coś więcej niż tylko informacja. To była demonstracja. Młody mężczyzna zdawał się przypominać śledczemu, z kim ma do czynienia.
Korsakow nie zareagował.
Wszedł do kuchni. Panował tam bałagan: sterta naczyń, niedopałki papierosów, resztki kiełbasy, sera, słoik kawioru. Na stole stały butelki, które przeciętni radzieccy obywatele rzadko mieli okazję kupić w sklepie.
„Czy wczoraj była impreza?” – zapytał śledczy.
- Urodziny.
- Twój?
- Tak.
— Ilu jest gości?
— Nie wiem. Dziesięć osób, może więcej.
— Czy były tam dziewczyny?
Tarkhov milczał.
- Był.
- Kto?
- Znajomy.
— Nazwiska?
— Czy to konieczne?
Korsakow odwrócił się.
— Zdecydowanie. Wczoraj wieczorem pod twoim oknem znaleziono ciało młodej kobiety. Muszę się dowiedzieć, kto był w mieszkaniu.
Tarkhov po raz pierwszy przestał się uśmiechać.
- Nie pamiętam wszystkich.
— A ci, którzy nocowali?
— To moi przyjaciele. Dmitrij, Witalij, Borys.
— Dziewczyny?
— Weszli.
Please click on the next page to continue reading 👇
