Marina się uśmiechnęła.
- Może.
- Już się nie boisz?
Ona o tym pomyślała.
„Boję się. Ale teraz wiem, że strach nie powinien mnie uciszać”.
Część czternasta: Sędzia, który się nie wycofał
Elena Dmitrievna kontynuowała pracę.
W jej biurze nie pojawiło się ani jedno zdjęcie z głośnego procesu ani wycinek z gazety. Nie powiedziała o sprawie kolegom, nie omawiała jej na spotkaniach i nie próbowała na niej zarobić.
Dla niej był to jeden z wielu przypadków, w których sąd musiał ustalić prawdę i orzec odpowiedzialność.
Ale koledzy pamiętali.
Niektórzy twierdzili, że wykazała się niezwykłą odpornością. Inni uważali, że po prostu wykonywała swoją pracę.
Sama Elena Dmitrievna preferowała drugą opcję.
Kiedy młoda pracownica zapytała ją kiedyś, jak udało jej się oprzeć presji, sędzia odpowiedziała:
Myślisz, że się nie bałem? Oczywiście, że się bałem. Rozumiałem, kim byli ci ludzie, jakich mieli krewnych, jakie mieli możliwości. Ale strach nie powinien być podstawą decyzji.
— A co jeśli ktoś by ci groził?
„Wtedy musielibyśmy odwołać się do odpowiednich organów. Decyzja w tej sprawie i tak musiałaby zostać podjęta na podstawie dowodów”.
Przez chwilę milczała.
„Sędzia nie ma prawa wybierać, kogo bronić. Jest zobowiązany przestrzegać prawa”.
Część piętnasta. Pamięć
Z biegiem lat historia tego mieszkania zaczęła stopniowo znikać z codziennych rozmów.
Wieżowiec nadal stał.
Ludzie się przeprowadzali, remontowali mieszkania, wymieniali meble i malowali ściany. Na siódmym piętrze nie było już głośnych imprez, które mogłyby przyciągnąć uwagę sąsiadów.
Starsi mieszkańcy wspominali czasem dziwną noc, gdy na dziedzińcu znaleziono dziewczynkę.
Niektórzy mówili, że było okropnie.
Inni przyznali, że właśnie wtedy zaczęli po raz pierwszy zastanawiać się nad niebezpieczeństwami wynikającymi z milczenia.
Artystka ludowa, która mieszkała piętro wyżej, wspomniała kiedyś dziennikarzowi, że w młodości słyszała hałasy w sąsiednim mieszkaniu. Nie wiedziała, co się dzieje. Nie zdawała sobie sprawy, że za zwykłymi odgłosami imprezy kryje się strach.
„Wtedy myślałam, że młodzi ludzie po prostu hałasują” – powiedziała. „Teraz zdaję sobie sprawę, że czasami zbyt łatwo tłumaczymy to, czego nie chcemy zauważyć”.
Okazało się, że to zdanie ma większe znaczenie niż wiele głośnych oświadczeń.
Ponieważ tragedia nie zawsze zaczyna się od oczywistej zbrodni.
Czasami zaczyna się od tego, że ktoś dostrzega czyjś strach i odwraca się od niego.
Z faktu, że ktoś słyszy krzyk i przekonuje sam siebie, że to nie jego sprawa.
Ponieważ rodzice chronią swoje dzieci nie przed konsekwencjami swoich czynów, ale przed odpowiedzialnością.
Ponieważ wpływowi ludzie są przekonani, że prawo jest przeznaczone dla innych.
Swietłana Kryłowa nie została artystką.
Nie widziała Leningradu, nie była w Pradze, nie ukończyła studiów i nie narysowała miast, o których marzyła.
Please click on the next page to continue reading 👇
