Ale jej śmierć nie stała się powodem do milczenia.
Jej nazwisko pozostało w materiałach sprawy, w zeznaniach świadków, w pamięci jej matki i w decyzji sądu.
Marina i pozostałe dziewczyny mogły opowiedzieć o tym, co się stało. Nie czuły się już zobowiązane do ukrywania swoich doświadczeń. Nie czuły się winne tylko dlatego, że przyjęły zaproszenie na imprezę.
Roman Tarchow, Dmitrij Chomiakow i Witalij Sinicyn ponieśli konsekwencje swoich działań. Ich rodzice nie byli w stanie przekształcić sądu w kolejną salę sądową, gdzie wszystko rozstrzyga się za pomocą rozmowy telefonicznej.
Ale Jelena Dmitrijewna Woroncowa nie stała się symbolem głośnej zemsty.
Stała się przypomnieniem, że prawo nie powinno dawać pierwszeństwa nazwiskom, stanowiskom, bogactwu i koneksjom.
Tego dnia w sądzie nie było zwycięzców.
Była martwa dziewczyna.
Była matka, która straciła córkę.
Byli świadkowie, którzy przez lata bali się mówić.
Byli młodzi ludzie, których czyny zniszczyły życie innych ludzi i ich własną przyszłość.
Istniał sąd, który musiał położyć kres temu, co uznano za zbyt długie, by podlegać dyskrecji.
Opowieść napisana jest w stylu dramatycznym, na podstawie przedstawionej fabuły; nazwisk, szczegółów z sądu i okoliczności poszczególnych osób w wersji rozszerzonej nie należy traktować jako potwierdzonych faktów historycznych.
