Płaczące dziewczyny zabrano do sypialni

Tarkhov wyglądał na zmęczonego.

Chomiakow był zdenerwowany.

Sinicyn trzymał się krawędzi stołu.

Awdiejew siedział z głową spuszczoną.

Weszła Elena Dmitrievna, wszyscy wstali.

Zaczęła ogłaszać decyzję.

Jej głos był spokojny.

Sąd uznał, że zarzuty w tych przypadkach są uzasadnione materiałami sprawy. Oskarżeni zostali skazani na podstawie ustalonego stopnia ich zaangażowania i wagi popełnionych przestępstw.

Roman Tarkhov otrzymał najsurowszy wyrok spośród oskarżonych.

Dmitrij Chomiakow i Witalij Sinicyn również zostali skazani.

Boris Awdiejew, którego rolę i czyny oceniano osobno, usłyszał wyrok uwzględniający okoliczności ustalone przez sąd.

Sędzia nie wygłosił żadnego głośnego oświadczenia.

Nie wspominał o zemście.

Nie próbowałem stworzyć symbolu z tego rozwiązania.

Ona po prostu ogłosiła werdykt.

A gdy wypowiedziane zostały ostatnie słowa, w sali zapadła cisza.

Tarkhov podniósł głowę.

Po raz pierwszy wydawało się, że nie rozumie, co się dzieje.

Do ostatniej chwili był pewien, że wszystko skończy się inaczej.

Że ojciec interweniuje.

Że prawnik znajdzie potrzebny argument.

Że sędzia złagodzi wyrok.

Że jego nazwisko znów wystarczy.

Ale tym razem nazwisko nie pomogło.

Część trzynasta. Po procesie

Po ogłoszeniu wyroku Nadieżda Pawłowna długo siedziała na sali sądowej.

Ona się nie uśmiechnęła.

Nie wyglądał na szczęśliwego.

Gdy podeszła do niej pracownica sądu, kobieta powiedziała:

- Nie przywrócę mojej córki.

Słowa te były proste, ale zawierały wszystko.

Żadna kara nie przywróciłaby Swietłanie życia. Żadne rozwiązanie nie przywróciłoby jej marzeń, głosu, rysunków, nawyku zostawiania książek na stole.

Nadieżda Pawłowna wróciła do domu.

Wszystko w pokoju córki pozostało prawie takie samo. Książki leżały na półce. Farby stały na stole. W szafie wisiała sukienka, którą Swietłana planowała założyć na letni spacer.

Matka nie podjęła od razu decyzji o odłożeniu rzeczy.

Czasami siadała na łóżku i patrzyła w okno.

Sąsiedzi starali się ją wspierać. Niektórzy przynosili zakupy. Inni oferowali pomoc w pracach domowych. Jednak kobieta rzadko wychodziła z domu.

Pewnego dnia wyjęła z szuflady rysunek córki.

Przedstawiał Moskwę: ulicę, drzewa, ludzi, mały autobus.

Na dole Swietłana napisała: „Pewnego dnia narysuję wielkie miasta”.

Nadieżda Pawłowna trzymała rysunek w rękach przez długi czas.

Następnie ostrożnie odłożyła go z powrotem.

Marina stopniowo wracała do życia.

Kontynuowała naukę, ale przez długi czas nie potrafiła spokojnie chodzić po ulicach. Czasami czuła się obserwowana. Bała się spotkać kogoś znajomego, kto został oskarżony.

Jednak po procesie wszystko stało się łatwiejsze.

Nie dlatego, że wspomnienia zniknęły.

Ponieważ nie czuła już, że musi milczeć.

Zrozumiała, że ​​strach, który w niej wzbudzali, nie był dowodem ich siły.

Pewnego dnia Marina spotkała przyjaciółkę, która zaprosiła ją na spacer.

„Teraz jesteś zupełnie inny”, powiedział mój przyjaciel.

Please click on the next page to continue reading 👇