„Myślałem, że to już koniec” – powiedział. „Myślałem, że po prostu się pokłócą. Nie sądziłem, że ona umrze”.
Elena Dmitrievna przyjrzała mu się uważnie.
„To, że nie przewidziałeś śmierci, nie oznacza, że nie powinieneś ponosić odpowiedzialności za swoje czyny. Sąd oceni twoją rolę na podstawie dowodów”.
Boris skinął głową.
Nie prosił o litość.
Część jedenasta. Rodzice
Na korytarzach sali sądowej rodzice oskarżonego starali się zachować spokój.
Ojciec Tarchowa, dyrektor dużej fabryki, był przyzwyczajony do biur, spotkań i decyzji. Nie rozumiał, dlaczego sprawa nie mogła zostać zamknięta szybciej. Początkowo próbował negocjować za pośrednictwem znajomych. Potem napisał kilka listów.
W jednym z nich prosił, aby wziąć pod uwagę wiek syna, jego perspektywy i status społeczny rodziny.
W innym liście twierdził, że całe zdarzenie było tragicznym nieporozumieniem.
Matka Tarchowa również próbowała znaleźć osoby, które mogłyby mieć wpływ na przebieg procesu.
Jelena Dmitriewna nie zgodziła się jednak na żadne spotkania osobiste.
Wszystkie wnioski złożyła zgodnie z ustaloną procedurą.
Pewnego dnia ojciec Tarkhowej podszedł do niej na korytarzu.
„Elena Dmitrievno” – powiedział – „chciałbym porozmawiać”.
— Wszelkie pytania dotyczące sprawy należy kierować w formie pisemnej.
— Czy rozumiesz, że mówimy o przyszłości mojego syna?
— Rozumiem, że mówimy o sprawie, która jest rozpatrywana przez sąd.
- On jest młody.
— Młodość nie zwalnia z odpowiedzialności.
- Nie możesz być tak kategoryczny.
Sędzia spojrzał na niego.
„Nie jestem kategorycznym. Mam obowiązek wziąć pod uwagę dowody”.
- Niszczysz mu życie.
„Nie zrujnowałem życia twojego syna. Badam okoliczności, które doprowadziły do śmierci dziewczyny”.
Mężczyzna gwałtownie wypuścił powietrze.
- Nie wiesz jak to wszystko działa.
„Być może” – powiedziała. „Ale w tym pokoju porządek ustala prawo, a nie twoje wyobrażenie o tym, jak coś działa”.
Odszedł.
I po raz pierwszy zdał sobie sprawę, że jego zwykłe metody wywierania wpływu nie działają.
Część dwunasta. Rozwiązanie
Proces trwał kilka tygodni.
Sędzia zapoznała się z dokumentami, przesłuchała świadków i rozważyła opinie biegłych. Nie spieszyła się. Każdy incydent był badany osobno. Nie wszystkie zarzuty mogły zostać potwierdzone w pierwotnej formie. Niektóre okoliczności pozostały sporne.
Jednak dowody dotyczące głównych odcinków były przekonujące.
Sąd uznał, że oskarżeni wykorzystali swoją sytuację, dopuścili się aktów przemocy, przetrzymywali dziewczęta wbrew ich woli i stworzyli warunki, w których ofiary nie mogły swobodnie opuszczać mieszkania.
Sąd dokładnie zbadał wszystkie okoliczności śmierci Swietłany. Opinie biegłych, zeznania świadków i materiały śledcze pozwoliły ustalić stopień odpowiedzialności każdego z uczestników, choć niektórych szczegółów tragicznej nocy nie udało się w pełni odtworzyć.
Na ostatnim spotkaniu sala była pełna.
Nadieżda Pawłowna siedziała w pierwszym rzędzie. Marina i pozostali świadkowie stali z boku, starając się nie patrzeć na oskarżonych.
Please click on the next page to continue reading 👇
