Ona tylko rozmawiała.
„Bałam się” – powiedziała Marina. „Mówili, że i tak nikt nic nie zrobi. Że ich rodzice mają na nich wpływ. Że jeśli się poskarżę, pomyślą, że to moja wina”.
„Czy skontaktował się pan z policją?” zapytał prokurator.
- NIE.
- Dlaczego?
— Bo się bałem. I wstydziłem się.
— Wstydzisz się czego?
Marina spuściła wzrok.
— Za to, że mnie nie posłuchałeś. Za to, że nie mogłeś od razu wyjść. Za to, że myślałeś, że to moja wina.
Sędzia podniosła głowę.
„Świadku”, powiedziała, „nie musisz usprawiedliwiać swojej obecności na przyjęciu. Przyszedłeś tu, żeby relacjonować wydarzenia. Nie obwiniaj się za czyny innych”.
Marina po raz pierwszy spojrzała prosto na sędziego.
I kontynuowała.
Część dziesiąta: Zniszczona pewność siebie
Z każdym przesłuchaniem stawało się coraz bardziej oczywiste, że oskarżeni nie byli po prostu uczestnikami przypadkowego konfliktu.
Zeznania świadków ułożyły się w obraz, którego nie można było zignorować.
Dziewczęta opisały podobne okoliczności.
Zaproszenia.
Obietnice.
Imprezy.
Wytrwałość.
Groźby.
Próby opuszczenia.
Upokorzenie.
Niektórzy świadkowie zeznali, że bali się nawet zbliżać do domu po incydencie. Inni przestali kontaktować się z przyjaciółmi, którzy mogli być powiązani z Tarchowem.
Jedna z dziewcząt, Larisa, powiedziała, że musiała zmienić klasę, ponieważ znajomi oskarżonego rozsiewali plotki.
„Mówili, że to wszystko zmyśliłam” – powiedziała. „Że chciałam pieniędzy. Że próbowałam zrujnować im życie”.
„Czy oferowano panu pieniądze?” – zapytał prokurator.
- Tak.
- Kto?
Larisa podała nazwisko jednego ze znajomych Tarchowa.
„Powiedział, że lepiej nie iść do sądu. Że sprawę można rozwiązać inaczej”.
Prawnik wyraził sprzeciw.
Sędzia zażądał wyjaśnienia okoliczności, zweryfikowania faktu złożenia propozycji i nieskładania żadnych założeń.
Ale świadek kontynuował.
„Nie chciałam podejmować żadnych decyzji. Chciałam zostać sama”.
Po raz pierwszy Tarkhov był wyraźnie zdenerwowany.
Szeptał coś do prawnika, kręcił głową i kilkakrotnie próbował przerwać.
Elena Dmitrievna go ostrzegła.
- Romanie Lwowiczu, jeżeli zakłócisz porządek obrad, zostaniesz usunięty z sali rozpraw na czas trwania rozprawy.
- Ale ona nie mówi prawdy!
„Masz prawo zadawać pytania w ramach obrony. Nie masz prawa krzyczeć”.
Tarkhov zamilkł.
Gdy przemawiał Boris Awdiejew, publiczność słuchała go wyjątkowo uważnie.
Przyznał, że widział co się dzieje i nie interweniował.
„Dlaczego?” zapytał prokurator.
Boris nie odpowiedział od razu.
— Bałem się Romana.
— Czy on ci groził?
„Nie bezpośrednio. Ale zawsze powtarzał, że jego ojciec może wszystko. Że nikt nas nie będzie potrzebował, jeśli on nas nie wesprze”.
— Czy zrozumiałeś, że dziewczyny się bały?
- Tak.
— I nadal nie interweniował?
Boris spuścił głowę.
- Tak.
Sędzia zapytał:
— Czy próbowałeś pomóc Swietłanie?
— Próbowałem... Ale nie wystarczająco.
— Co dokładnie zrobiłeś?
Boris powiedział, że w pewnym momencie próbował przekonać Tarchowa do zakończenia kłótni, ale potem się wycofał. Przyznał, że nie wezwał pomocy, nie wezwał policji i nie próbował chronić dziewczyny.
Please click on the next page to continue reading 👇
