„Nie wszystko. Resztki trzeba włożyć do lodówki. Reszta może poczekać”.
Robert spojrzał na stół.
Następnie, niespodziewanie, zaczął sam wkładać jedzenie do pojemników.
Obserwowałem go.
Wszystko robił powoli.
Niezręczny.
Ale dał radę.
Kiedy skończył, usiadł naprzeciwko.
- Lina, dlaczego mi wcześniej nie powiedziałaś, że jest ci tak ciężko?
Spojrzałem na niego.
- Robert, mówiłem ci.
Pozostał milczący.
— Zaproponowałem restaurację. Poprosiłem o zmniejszenie menu. Poprosiłem o pomoc. Powiedziałem, że jestem zmęczony.
Mąż spuścił wzrok.
— Chyba nie traktowałem tego poważnie.
- Właśnie o to chodzi.
Etap 11. Rozmowa o trzydziestu trzech ucztach
Wyjęłam z torebki mały notes.
Tę samą, w której rejestrowałem wydatki na żywność świąteczną.
- Robert, czy wiesz, ile wielkich uczt przygotowałem w ciągu ostatnich jedenastu lat?
Wzruszył ramionami.
— Nie liczyłem.
- Trzydzieści trzy.
Mąż był zaskoczony.
— Liczyłeś na to celowo?
— Niedawno obliczyłem.
Przewróciłem stronę.
„Każde święto wiąże się z zakupami, gotowaniem, nakrywaniem do stołu i sprzątaniem. Czasami przygotowania zajmują trzy dni”.
Robert milczał.
— I to wszystko po zakończeniu mojej głównej pracy.
Powoli przesunął dłonią po twarzy.
- A ja myślałem, że lubisz przyjmować gości.
„Lubię gościć gości. Ale nie lubię być jedyną osobą, która im służy.”
Spojrzał na mnie.
- A co ty proponujesz?
„Następnym razem albo restauracja, albo wspólne gotowanie. Albo rozdzielimy dania między gości z wyprzedzeniem, jeśli zgodzą się coś przynieść.”
Robert zastanowił się przez chwilę.
— A co jeśli chcę zorganizować uroczystość w domu?
- W takim razie będziesz uczestniczył w jej organizacji na równi ze mną.
Skinął głową.
- Cienki.
Nie cieszyłem się zbyt wcześnie.
Przez lata naszego małżeństwa usłyszałem wiele obietnic.
Ale teraz wiedziałem, że nie będę oceniał słów.
I działania.
Etap 12. 8 marca bez fartucha
Kilka miesięcy później nadszedł 8 marca.
Rano Robert niespodziewanie przyniósł mi śniadanie.
Omlet.
Kawa.
I mały bukiet tulipanów.
- Wesołych świąt, Lina.
Uśmiechnąłem się.
- Dziękuję.
Postawił pudełko przede mną, trochę zawstydzony.
Otworzyłem go ostrożnie.
W środku znajdował się certyfikat na wakacje w małym wiejskim hotelu.
Dla dwojga.
„Pomyślałem” – powiedział Robert – „że ty też czasami potrzebujesz odpocząć”.
Spojrzałem w górę.
- Kto będzie gotował?
On się zaśmiał.
