„Nie stroi się, wciąż jesteś w kuchni!” – powiedział mój mąż godzinę przed rocznicą. Ale kiedy goście zobaczyli mnie w sukni wieczorowej, jego uśmiech zniknął…

 Ostatni element cierpliwości

„Na szesnaście osób” – powtórzyłem, patrząc prosto na Milenę. „Skoro ty i Robert postanowiliście spróbować tortu urodzinowego wcześniej, zamawiacie nowy”.

Milena przestała wrzucać kawałki do pojemnika.

— Lina, mówisz serio? Z powodu jakiegoś ciasta?

- Oczywiście.

Robert odłożył nóż.

„Lin, nie rób zamieszania. Co z tego, że zjemy połowę! Upiecz jeszcze trochę.”

Spojrzałam na mojego męża.

— Dwanaście warstw. Sześć godzin pracy. Dwa wieczory po zmianie. Jeśli to taka drobnostka, jutro możesz ją upiec sama.

Prychnął pogardliwie.

— Nie mam nic lepszego do roboty?

- Ja też.

Milena poczuła się urażona i zamknęła pojemnik.

— A tak przy okazji, jesteśmy rodziną. Mogłeś nas ugościć!

„Certyfikuję, kiedy mnie o to proszą. Nie wtedy, gdy rozrywają na kawałki tort, który upiekłam na święta i krytykują go wieczorem”.

Robert zmarszczył brwi.

- Ostatnio jesteś trochę nerwowy.

Zdjąłem fartuch.

Powiesiłem na haczyku.

- Może. Dlatego jutro nie upiekę nowego ciasta.

Milena wyszła demonstracyjnie, nie żegnając się.

Robert przez kolejne dziesięć minut narzekał na swój zepsuty nastrój.

I po raz pierwszy położyłam się spać nie planując najpierw posprzątania całej kuchni.

Ku zaskoczeniu wszystkich świat się nie zawalił.

Etap 2. Czternaście dań i jedna kobieta

Rano Robert udawał, że wczoraj nic się nie wydarzyło.

— Lin, nie zapomnij o rybie. I kup języki do sałatki.

Spokojnie posmarowałem chleb masłem.

— Ugotuję rybę. Nie będzie sałatki z języka.

Zamarł.

- Dlaczego?

— Ponieważ zgodziliśmy się na skrócenie menu.

- Pietrowicz uwielbia sałatkę z ozorem!

- Potem zrób zakupy i ugotuj.

Robert zirytowany spojrzał na zegarek.

- Wiesz, że nie mogę!

— Możesz zamówić gotowy. Albo obejść się bez niego.

Mąż ciężko westchnął.

- Wcześniej byłeś inny.

Podniosłem głowę.

— Kiedyś milczałem.

Nie spodobały mu się te słowa.

Wieczorem zadzwoniła nasza córka Polina.

Miała dwadzieścia lat, studiowała na uniwersytecie i mieszkała sama.

- Mamo, jak idą przygotowania do rocznicy urodzin taty?

— To tradycja. Tata prowadzi, ja gotuję.

- Ponownie?

Opowiedziałem jej o torcie.

Polina milczała przez długi czas.

Potem zapytała:

- Mamo, czy sama będziesz na imprezie?

- Z pewnością.

— Nie. Nie o to pytam. Znowu będziesz siedzieć przy stole czy cały wieczór w kuchni?