Ostatni element cierpliwości
„Na szesnaście osób” – powtórzyłem, patrząc prosto na Milenę. „Skoro ty i Robert postanowiliście spróbować tortu urodzinowego wcześniej, zamawiacie nowy”.
Milena przestała wrzucać kawałki do pojemnika.
— Lina, mówisz serio? Z powodu jakiegoś ciasta?
- Oczywiście.
Robert odłożył nóż.
„Lin, nie rób zamieszania. Co z tego, że zjemy połowę! Upiecz jeszcze trochę.”
Spojrzałam na mojego męża.
— Dwanaście warstw. Sześć godzin pracy. Dwa wieczory po zmianie. Jeśli to taka drobnostka, jutro możesz ją upiec sama.
Prychnął pogardliwie.
— Nie mam nic lepszego do roboty?
- Ja też.
Milena poczuła się urażona i zamknęła pojemnik.
— A tak przy okazji, jesteśmy rodziną. Mogłeś nas ugościć!
„Certyfikuję, kiedy mnie o to proszą. Nie wtedy, gdy rozrywają na kawałki tort, który upiekłam na święta i krytykują go wieczorem”.
Robert zmarszczył brwi.
- Ostatnio jesteś trochę nerwowy.
Zdjąłem fartuch.
Powiesiłem na haczyku.
- Może. Dlatego jutro nie upiekę nowego ciasta.
Milena wyszła demonstracyjnie, nie żegnając się.
Robert przez kolejne dziesięć minut narzekał na swój zepsuty nastrój.
I po raz pierwszy położyłam się spać nie planując najpierw posprzątania całej kuchni.
Ku zaskoczeniu wszystkich świat się nie zawalił.
Etap 2. Czternaście dań i jedna kobieta
Rano Robert udawał, że wczoraj nic się nie wydarzyło.
— Lin, nie zapomnij o rybie. I kup języki do sałatki.
Spokojnie posmarowałem chleb masłem.
— Ugotuję rybę. Nie będzie sałatki z języka.
Zamarł.
- Dlaczego?
— Ponieważ zgodziliśmy się na skrócenie menu.
- Pietrowicz uwielbia sałatkę z ozorem!
- Potem zrób zakupy i ugotuj.
Robert zirytowany spojrzał na zegarek.
- Wiesz, że nie mogę!
— Możesz zamówić gotowy. Albo obejść się bez niego.
Mąż ciężko westchnął.
- Wcześniej byłeś inny.
Podniosłem głowę.
— Kiedyś milczałem.
Nie spodobały mu się te słowa.
Wieczorem zadzwoniła nasza córka Polina.
Miała dwadzieścia lat, studiowała na uniwersytecie i mieszkała sama.
- Mamo, jak idą przygotowania do rocznicy urodzin taty?
— To tradycja. Tata prowadzi, ja gotuję.
- Ponownie?
Opowiedziałem jej o torcie.
Polina milczała przez długi czas.
Potem zapytała:
- Mamo, czy sama będziesz na imprezie?
- Z pewnością.
— Nie. Nie o to pytam. Znowu będziesz siedzieć przy stole czy cały wieczór w kuchni?
