- Mam nadzieję, że szef kuchni hotelu.
Oboje się uśmiechnęliśmy.
Ale najważniejsze wydarzyło się później.
Kiedy Milena zadzwoniła i zaproponowała, żeby spotkali się u nas na uroczystej kolacji, Robert spokojnie odpowiedział:
„Kochanie, jedziemy na wakacje. Jeśli chcesz zjeść rodzinny obiad, zorganizuj go u siebie.”
Usłyszałem te słowa z sąsiedniego pokoju.
I nagle poczułem prawdziwą ulgę.
Nie przerzucił tej decyzji na mnie.
Nie powiedział, że „Lina znowu czegoś nie chce”.
On po prostu sam zaznaczył granicę.
Etap 13. Sukienka, której już nie ukrywałam
Minął prawie rok.
Ciemnoczerwona sukienka nadal wisiała w mojej szafie.
Ale teraz nie chodzi już o kurtkę zimową.
Dałem mu osobne miejsce.
Czasami zakładałam ją do teatru.
Czasami - na kolację z mężem.
A kiedyś przyszłam w nim na zjazd absolwentów.
Moja przyjaciółka Swietłana, której nie widziałam od kilku lat, przyjrzała mi się uważnie.
- Lina, zmieniłaś się.
Uśmiechnąłem się.
— Zestarzałeś się?
- Nie. To tak, jakbym znów stała się sobą.
Zacząłem myśleć.
I zdałem sobie sprawę, że miała rację.
Po tej rocznicy moja miłość do gotowania nadal nie osłabła.
Nadal piekłam ciasta, robiłam domowe sałatki i czasami zapraszałam przyjaciół na kolację.
Ale teraz gotowałem, bo miałem na to ochotę.
I nie dlatego, że ktoś wcześniej przydzielił mi rolę pracownika kuchni.
Robert również stopniowo przyzwyczajał się do nowego porządku.
Nie od razu.
Czasami zapominałem o sobie.
Czasami zaczynał dowodzić.
Ale teraz spokojnie przypomniałem mu o naszych ustaleniach.
A najbardziej zadziwiające jest to, że świat naprawdę się nie zawalił.
Pewnego wieczoru oglądaliśmy zdjęcia z jego rocznicy.
Na jednym zdjęciu stoję obok Poliny.
W sukience w kolorze wina.
Z wyprostowanymi ramionami.
Uśmiechnęła się prosto do kamery.
Robert został na czas zrobienia zdjęcia.
- Wiesz, Lino, byłaś wtedy bardzo piękna.
Spojrzałem na niego.
- Byłam piękna już wcześniej, Robert.
Uśmiechnął się nieśmiało.
— Chyba po prostu tego nie zauważyłem.
- To było najbardziej obraźliwe.
Mąż milczał przez długi czas.
Potem wziął mnie za rękę.
- Przepraszam.
Nie odpowiedziałem od razu.
Ale nie zabrała ręki.
Za oknem powoli padał śnieg.
W kuchni unosił się zapach herbaty i świeżych jabłek.
W zlewie były dwa kubki.
I nie miałam absolutnie żadnego zamiaru od razu ich umyć.
