„Nie stroi się, wciąż jesteś w kuchni!” – powiedział mój mąż godzinę przed rocznicą. Ale kiedy goście zobaczyli mnie w sukni wieczorowej, jego uśmiech zniknął…

Bratowa się zarumieniła.

- Cóż, nie jestem cukiernikiem!

Spokojnie popijałem herbatę.

Robert spojrzał na mnie.

- Lin, może mamy coś jeszcze słodkiego?

— Są owoce i ciasteczka.

Westchnął.

— A co z Napoleonem?

Polina niespodziewanie odpowiedziała za mnie:

- Tato, ty i ciocia Milena jedliście to w środę.

Zapadła cisza.

Wtedy Pietrowicz się roześmiał.

- Więc tam właśnie zniknął tort!

Nawet Robert uśmiechnął się nieśmiało.

Tylko Milena tam siedziała czerwona.

Ponieważ po raz pierwszy od wielu lat nikt nie zamierzał po cichu skorygować konsekwencji jej czynów.

Etap 9. Toast, którego się nie spodziewałem

Pod koniec wieczoru Pietrowicz wstał z kieliszkiem.

- Robert, chcę powiedzieć jeszcze kilka słów.

Wszyscy ucichli.

„Współpracujemy od dawna. Jesteś dobrym specjalistą. Człowiekiem godnym zaufania. Ale dzisiaj coś zauważyłem.”

Robert stał się ostrożny.

- Co dokładnie?

Pietrowicz uśmiechnął się.

„W tę uroczystość włożono mnóstwo pracy. I, o ile rozumiem, większość z niej wykonała Lina”.

Poczułam, że się rumienię.

- No, daj spokój...

- Nie, Lina. To prawda.

Podniósł kieliszek.

— Pani domu. Za jej pracę, która często pozostaje niezauważona. I żeby i dziś mogła odpocząć.

Goście poparli toast.

Natalia Andrejewna dotknęła mojej ręki.

Polina się uśmiechnęła.

A Robert siedział w milczeniu.

Po toaście nagle wstał.

„Lina” – powiedział – „dziękuję ci za wszystko, co przygotowałaś”.

Spojrzałam na mojego męża.

Przez jedenaście lat rodzinnych uroczystości rzadko to mówił.

Ale tym razem w jego głosie nie było już zwykłej protekcjonalności.

Odpowiedziałem:

- Proszę, Robert.

I po raz pierwszy nie musiałam wstawać w połowie przygotowywania obiadu, żeby sprawdzić piekarnik.

Etap 10. Kiedy goście wyjdą

Ostatni goście wyszli około godziny jedenastej.

Milena szybko wzięła torebkę.

- Och, jutro muszę wcześnie wstać! Pa wszystkim!

Odprowadziłem ją do drzwi.

Wróciłem do salonu.

Na stole stały puste talerze.

Naczynia czekały w zlewie.

Na podłodze leżały serwetki.

Wcześniej w tym momencie zakładałem stary szlafrok i zaczynałem sprzątać.

Myłam się do drugiej w nocy.

Potem padłem na łóżko z bólem pleców.

Ale dziś zdjęłam buty i usiadłam na kanapie.

Robert wyszedł z kuchni.

- Lin, a co z naczyniami?

— Umyjemy to jutro.

Zmarszczył brwi.

— Naprawdę zamierzasz zostawić to wszystko na noc?