„Zmarł, kiedy miał dwanaście lat”.
Jej głos się załamał.
„Nie z powodu albinizmu. Ciężko zachorował na inną chorobę, która nie miała z tym żadnego związku. Zrobiliśmy wszystko, co mogliśmy, ale go straciliśmy”.
George ścisnął dłoń żony.
„Od dwudziestu lat próbujemy wypełnić pustkę, którą po sobie zostawił”.
Ponownie spojrzałam na fotografię.
Andrew uśmiechał się tak promiennie.
Margaret otarła łzy z policzków.
„Kiedy Robert skontaktował się z nami i wspomniał o albinizmie Olivera, pomyśleliśmy, że być może los daje nam drugą szansę na wychowanie dziecka”.
Rozumiałam ich ból.
Ale nie potrafiłam zrozumieć ich prośby.
„Chcą państwo mojego syna, ponieważ przypomina wam wasze dziecko?”
Margaret zawahała się.
„Wiemy, że Oliver nie jest Andrew. Ale moglibyśmy pokochać go całym sercem”.
Spojrzałam na swoje maleństwo.
„Wiecie, co Robert powiedział, kiedy Oliver się urodził?”
Żadne z nich nie odpowiedziało.
