„Nawet mnie o to nie zapytał!”
Doktor Harris pochylił się do przodu.

„Emily, chcę wyjaśnić jedną rzecz. Nikt nie może przeprowadzić adopcji Olivera bez odpowiedniej procedury prawnej i pani świadomej zgody. Pani mąż nie ma prawa podejmować takiej decyzji za panią”.
Skinęłam głową, ale coś wciąż nie dawało mi spokoju.
„Margaret, dlaczego zaczęła pani płakać, kiedy zobaczyła Olivera?”
Kobieta sięgnęła do torebki i wyjęła telefon.
„Ponieważ dwadzieścia lat temu trzymałam w ramionach chłopca, który wyglądał dokładnie tak samo jak on”.
Pokazała mi zdjęcie.
Stał na nim uśmiechnięty chłopiec o śnieżnobiałych włosach, jasnej skórze i niebieskich oczach, obok tortu urodzinowego.
Wstrzymałam oddech.
Był niesamowicie podobny do Olivera.
„Miał na imię Andrew” – wyszeptała Margaret. „Był naszym jedynym dzieckiem”.
„Co się z nim stało?”
