Mój synek urodził się z włosami białymi jak śnieg i niebieskimi oczami. Lekarze zdiagnozowali u niego albinizm. Mój mąż wrzasnął: „ZOSTAW GO W SZPITALU! NIE BĘDĘ GO WYCHOWYWAŁ!”. Wzięłam dziecko i odeszłam. Dwa dni później zadzwoniono do mnie ze szpitala. „PROSZĘ PANI, MUSI SIĘ PANI CZEGOŚ DOWIEDZIEĆ O SWOIM DZIECKU”. To, co usłyszałam później, sprawiło, że niemal zemdlałam…

„Kazał mi zostawić go w szpitalu. Powiedział, że nigdy nie będzie wychowywał dziecka, które tak wygląda”.

Margaret zakryła usta dłonią.

„Nie powiedział nam tego”.

„Zmusił mnie do wyboru między małżeństwem a synem”.

George pokręcił głową.

„To było potwornie okrutne”.

„A teraz państwo chcecie, żebym znowu dokonała wyboru?”

W gabinecie zapadła cisza.

Margaret pochyliła się w moją stronę.

„Emily, nie chcemy pani skrzywdzić. Chcemy jedynie zapewnić Oliverowi bezpieczną przyszłość”.

Przełknęłam ślinę.

„A jeśli powiem nie?”

„Wtedy uszanujemy pani decyzję”.

Przyglądałam im się przez chwilę.

„Czy mają państwo inne dzieci?”

Margaret pokręciła głową.