Mój synek urodził się z włosami białymi jak śnieg i niebieskimi oczami. Lekarze zdiagnozowali u niego albinizm. Mój mąż wrzasnął: „ZOSTAW GO W SZPITALU! NIE BĘDĘ GO WYCHOWYWAŁ!”. Wzięłam dziecko i odeszłam. Dwa dni później zadzwoniono do mnie ze szpitala. „PROSZĘ PANI, MUSI SIĘ PANI CZEGOŚ DOWIEDZIEĆ O SWOIM DZIECKU”. To, co usłyszałam później, sprawiło, że niemal zemdlałam…

Otworzyłam usta, żeby odpowiedzieć, ale nie potrafiłam wydobyć z siebie ani słowa.

Oliver spał spokojnie przytulony do mojej piersi, zupełnie nieświadomy tego, że troje obcych ludzi właśnie rozmawia o jego przyszłości.

W końcu spojrzałam na starszą kobietę.

„Zanim odpowiem, chciałabym się czegoś dowiedzieć. Jak mój mąż państwa znalazł?”

Kobieta wymieniła nerwowe spojrzenie ze swoim mężem.

„Mam na imię Margaret” – powiedziała. „A to George, mój mąż. Pani mąż skontaktował się z nami wczoraj za pośrednictwem prywatnej organizacji zajmującej się adopcjami”.

„Wczoraj?” – powtórzyłam z niedowierzaniem. „Kiedy ja siedziałam w domu i płakałam, bo nas porzucił?”

George spuścił wzrok.

„Powiedział nam, że ma pani problemy finansowe i chce znaleźć rodzinę dla swojego dziecka”.

Zrobiło mi się niedobrze.