Mój syn zapuścił włosy, żeby zrobić perukę dla swojej najlepszej przyjaciółki chorej na raka, ale telefon od jej ojca zmienił wszystko

„Czy możemy już iść?”

„Lily prosiła, żeby cię zobaczyć jutro.”

Skinął głową.

"Dobra."

Nie płakał. Nie pytał mnie, czy ona umrze.

Jednak tego wieczoru przez prawie godzinę siedział przy kuchennym stole, obracając ołówek w palcach.

Wiedziałem, że się bał.

Tym razem jednak nie próbował ukryć tego za obietnicą.

„Mamo” – powiedział w końcu – „nie wiem, co jej powiedzieć”.

„Nie musisz wiedzieć.”

„A co jeśli zapyta, czy wyzdrowieje?”

„Wtedy możesz jej powiedzieć, że nie wiesz, ale wysłuchasz wszystkiego, co będzie chciała powiedzieć”.

Powoli skinął głową.

„A co jeśli zacznę płakać?”

„Wtedy płaczesz.”

Spojrzał na mnie.

„To jest dozwolone?”

Uśmiechnąłem się smutno.

„Oczywiście, że tak.”

Następnego popołudnia wróciliśmy do domu Lily.

Siedziała przy oknie, w miękkim, niebieskim kapeluszu zamiast peruki. Wyglądała na zmęczoną, ale kiedy wszedł Ethan, uśmiechnęła się.

„Mam ci coś do powiedzenia” – powiedziała.

Ethan usiadł obok niej.

"Dobra."

„Lekarze znaleźli coś w moich ostatnich badaniach, czemu chcą się bliżej przyjrzeć. Nie powiedzieli nam jeszcze wszystkiego, ale czekają nas kolejne wizyty”.

Skinął głową.

"Przepraszam."

Wzruszyła ramionami, chociaż ruch wydawał się trudny do wykonania.

„Boję się”.

Ethan wziął ją za rękę.

"Ja też."

Wyglądała na zaskoczoną.

"Jesteś?"

"Tak."

Przełknął ślinę.

„Chyba udawałam, że się nie boję. Myślałam, że muszę być silna dla ciebie. Ale boję się, Lily. Nie chcę, żeby stało ci się coś złego”.

Jej oczy napełniły się łzami.

„Ja też nie chcę, żeby coś złego mi się stało.”

Siedzieli razem, trzymając się za ręce.

Wtedy Lily powiedziała coś, co zapamiętam do końca życia.

„Nie potrzebuję, żebyś mnie cały czas uszczęśliwiał, Ethan. Chcę tylko, żebyś pozostał moim przyjacielem.”

Skinął głową.

„Mogę to zrobić.”

„I potrzebuję, żebyś dalej żył swoim życiem. Nie przestawaj robić rzeczy, bo jestem chory. Nie czuj się winny, kiedy się śmiejesz albo dobrze bawisz”.

Twarz Ethana się skrzywiła.

„To trudne.”

"Ja wiem."

Delikatnie ścisnęła jego dłoń.

„Ale nie chcę, żebyś bał się być szczęśliwym.”