"Wszystko."
„Kiedy moje włosy odrosną, czy pozwolisz swoim odrosnąć?”
On się zaśmiał.
„Absolutnie nie. Już dość się nacierpiałem.”
Ona też się śmiała.
Następnie sięgnęła w górę i dotknęła końców peruki.
„Dziękuję” – wyszeptała.
Ethan pokręcił głową.
„Nic mi nie jesteś winien.”
„Wiem” – powiedziała. „Dlatego to dla mnie tak wiele znaczy”.
W drodze do domu Ethan milczał.
Ale to była zupełnie inna cisza od tej, którą widziałem w gabinecie dyrektora.
Nie wyglądał już jak chłopiec skrywający tajemnicę, której nie potrafi wyjaśnić.
Wyglądał jak chłopiec, który w końcu zrozumiał, że przyjaźń nie oznacza konieczności kontrolowania przyszłości.
Ale było jeszcze jedno, o co chciałem go zapytać.
„Ethan” – powiedziałem, gdy wjeżdżaliśmy na podjazd – „co zamierzasz zrobić z tym notatnikiem?”
Spojrzał na torbę leżącą u jego stóp.
„Myślę, że chcę to zachować”.
"Dlaczego?"
Zastanowił się przez chwilę.
„Ponieważ przypomina mi, że mogę kochać kogoś, nie wiedząc, jak wszystko się potoczy”.
Zatrzymał się.
„I dlatego, że nie chcę zapomnieć, że Lily to coś więcej niż tylko choroba”.
Wyciągnęłam rękę i pocałowałam go w czoło.
Następnie otworzył drzwi samochodu i wszedł do środka.
Myślałem, że najtrudniejsze już za mną.
Myliłem się.
Trzy tygodnie później zadzwonił do mnie Daniel.
Jego głos był niepewny.
„Musisz coś wiedzieć o następnej wizycie Lily” – powiedział. „Lekarze znaleźli coś w jej najnowszych wynikach i musimy porozmawiać z Ethanem, zanim sama mu o tym powie”.
