Przez dłuższą chwilę żaden z nich nie odezwał się słowem.
Wtedy Ethan sięgnął do torby i wyjął małą kopertę.
„Przyniosłem ci coś.”
Lily otworzyła.
W środku było ich zdjęcie z poprzedniego lata. Stali pod dębem za naszym starym parkiem osiedlowym, oboje się śmiali, z włosami rozwiewanymi przez wiatr na twarzach.
Na odwrocie Ethan napisał:
Na te dni, kiedy musisz pamiętać, że wciąż jesteś Lily. Nie diagnozą. Nie szpitalną salą. Nie wynikami badań. Po prostu Lily.
Przycisnęła zdjęcie do piersi.
„Dziękuję” – wyszeptała.
Potem na niego spojrzała.
„Czy możemy zrobić dziś jeszcze jedno zdjęcie?”
Ethan się uśmiechnął.
"Oczywiście."
Daniel przyniósł telefon i oboje usiedli razem na sofie. Lily miała na sobie niebieski kapelusz. Włosy Ethana zaczęły odrastać do swojego naturalnego kształtu po donacji.
Pochylili się ku sobie i uśmiechnęli.
To nie było zdjęcie dwójki dzieci udających, że nic się nie dzieje.
Było to zdjęcie dwójki przyjaciół, którzy postanowili podzielić się chwilą pośród niepewności.
Później Lily zapytała Ethana, czy zapuściłby włosy, gdyby potrzebowała nowej peruki.
Zastanowił się przez chwilę.
„Jeśli kiedykolwiek będziesz tego potrzebować, porozmawiamy o tym, co by ci pomogło. Ale nie chcę, żebyś czuł, że to moje włosy nas trzymają razem”.
Skinęła głową.
„Ja też nie.”
„Poza tym” – dodał – „myślę, że z długimi włosami zawsze będę wyglądał okropnie”.
Lily się zaśmiała.
„Wyglądałeś już okropnie.”
„Wow. Oddaję włosy i oto, jak bardzo jestem wdzięczny?”
Ona śmiała się jeszcze głośniej i nawet Daniel się uśmiechnął.
Przez chwilę pokój znów wydał się zwyczajny.
Następne tygodnie nie były łatwe.
Były wizyty lekarskie, trudne rozmowy i dni, kiedy Lily była zbyt wyczerpana, by się z kimkolwiek spotkać. Jej rodzice ściśle współpracowali z zespołem medycznym, aby zrozumieć wyniki badań i opcje leczenia. Zadawali pytania, szukali wsparcia i starali się dać jej przestrzeń do wyrażania swoich uczuć, nie zmuszając jej do optymizmu.
Ethan odwiedzał Lily, kiedy ta potrzebowała towarzystwa.
Czasami oglądali filmy.
Czasami grali w gry.
Czasami siadał obok niej, gdy spała, czytał swoją książkę i pozwalał, aby cisza była przyjemna.
