Notariusz przeglądał papiery.
– Tutaj panuje inny porządek.
Wyjął mały pendrive.
– Twój ojciec nagrał to wideo trzy dni przed śmiercią.
Anastazja szepnęła:
- NIE.
Spojrzałem na nią.
– Co tam jest?
- Nie wiem.
Ale po jej twarzy wyraźnie było widać, że bała się usłyszeć odpowiedź.
Notariusz włączył laptopa.
Ojciec pojawił się na ekranie.
Wyglądał na słabego, chudego i zmęczonego.
Ale mówił spokojnie.
— Katya, Mysha… jeśli to oglądacie, to znaczy, że mnie już nie ma.
Poczułem gulę w gardle.
„Powinienem był ci powiedzieć wszystko wcześniej. Ale bałem się, że nie zrozumiesz.”
Ojciec zrobił pauzę.
„Po śmierci twojej matki czułem się samotny. Anastazja pojawiła się w moim życiu w momencie, gdy byłem szczególnie wrażliwy”.
Anastazja spuściła głowę.
„Na początku naprawdę ją kochałem. Ale potem zdałem sobie sprawę, że nie interesuje ją ja, tylko to, co może po mnie osiągnąć”.
Spojrzałem na nią.
Siedziała nieruchomo.
Ojciec kontynuował:
„Nie chciałem wywoływać skandalu. Zacząłem więc w milczeniu zbierać dokumenty”.
Na ekranie uśmiechnął się lekko.
„Katiu, zawsze mówiłaś, że byłam zbyt cierpliwa. Pewnie miałaś rację.”
Michaił zaśmiał się cicho przez łzy.
A potem mój ojciec powiedział coś, co zaparło mi dech w piersiach:
„Ale nie zostawiłem ci tego, co najważniejsze”.
Anastazja podniosła głowę.
