Słowa, które sprawiły, że zbladła
Kierownik pochylił się ku Anastazji i szepnął jej coś do ucha.
Nie usłyszałem ani jednego słowa.
Ale widziałem jej reakcję.
Po pierwsze, przestała płakać.
Potem powoli podniosła wzrok na męża i szepnęła:
- Co?
Powtórzył to, co powiedział.
Anastazja gwałtownie się wyprostowała.
Przez kilka sekund po prostu siedziała, ściskając czarną serwetkę. Potem jej wzrok powędrował ku trumnie ojca, potem ku drzwiom, a potem prosto na mnie.
Nigdy wcześniej nie widziałem na jej twarzy takiego strachu.
Mój brat Michaił również zauważył zmianę.
Pochylił się w moją stronę.
– Widziałeś?
- Tak.
– Co jej powiedzieli?
Pokręciłem głową.
- Nie wiem.
W tym momencie kierownik odwrócił się i odszedł.
Anastazja podskoczyła.
Kilku krewnych spojrzało na nią ze zdziwieniem.
„Przepraszam” – powiedziała, próbując się uśmiechnąć – „muszę na chwilę wyjść”.
Prawie pobiegła w stronę bocznych drzwi.
Michał powiedział cicho:
"Czy mamy ją śledzić?"
- NIE.
- Dlaczego?
Spojrzałem na trumnę.
— Bo po raz pierwszy od sześciu lat ona sama się czegoś boi.
Michaił się uśmiechnął.
— Prawdopodobnie masz rację.
Ale minutę później drzwi otworzyły się ponownie.
Anastazja wróciła bez łez.
I wyglądała zupełnie inaczej.
Podeszła do swojego miejsca, ale nie usiadła.
„Katerina” – powiedziała cicho.
Podniosłem oczy.
