Mój ojciec poślubił kobietę młodszą ode mnie o 36 lat.

Słowa, które sprawiły, że zbladła

Kierownik pochylił się ku Anastazji i szepnął jej coś do ucha.

Nie usłyszałem ani jednego słowa.

Ale widziałem jej reakcję.

Po pierwsze, przestała płakać.

Potem powoli podniosła wzrok na męża i szepnęła:

- Co?

Powtórzył to, co powiedział.

Anastazja gwałtownie się wyprostowała.

Przez kilka sekund po prostu siedziała, ściskając czarną serwetkę. Potem jej wzrok powędrował ku trumnie ojca, potem ku drzwiom, a potem prosto na mnie.

Nigdy wcześniej nie widziałem na jej twarzy takiego strachu.

Mój brat Michaił również zauważył zmianę.

Pochylił się w moją stronę.

– Widziałeś?

- Tak.

– Co jej powiedzieli?

Pokręciłem głową.

- Nie wiem.

W tym momencie kierownik odwrócił się i odszedł.

Anastazja podskoczyła.

Kilku krewnych spojrzało na nią ze zdziwieniem.

„Przepraszam” – powiedziała, próbując się uśmiechnąć – „muszę na chwilę wyjść”.

Prawie pobiegła w stronę bocznych drzwi.

Michał powiedział cicho:

"Czy mamy ją śledzić?"

- NIE.

- Dlaczego?

Spojrzałem na trumnę.

— Bo po raz pierwszy od sześciu lat ona sama się czegoś boi.

Michaił się uśmiechnął.

— Prawdopodobnie masz rację.

Ale minutę później drzwi otworzyły się ponownie.

Anastazja wróciła bez łez.

I wyglądała zupełnie inaczej.

Podeszła do swojego miejsca, ale nie usiadła.

„Katerina” – powiedziała cicho.

Podniosłem oczy.