– W domu?
– Tak. Twój mąż zarządził, żeby nie sprzedawać go przez pięć lat po jego śmierci.
Zmarszczyła brwi.
„Ale dom należy do mnie.”
„Tak myślisz” – spokojnie odpowiedział notariusz.
Michaił spojrzał na mnie.
– Zaczyna się.
Notariusz kontynuował:
— Na miesiąc przed śmiercią twój ojciec zapisał udziały w domu swoim dzieciom.
Anastazja podskoczyła.
– Nie mógł tego zrobić!
– Dokumenty są zarejestrowane.
Zbladła.
Nie mogłem uwierzyć własnym uszom.
„Dlaczego nic nam nie powiedział?”
Notariusz spojrzał na mnie.
— Ponieważ najpierw chciałem dokończyć jeszcze jeden zabieg.
– Który?
Wyjął drugą kartkę.
– Zwrot mienia.
Zamarłem.
– Jaka nieruchomość?
— Dom nad jeziorem.
Michaił gwałtownie wstał.
- Co?
Notariusz skinął głową.
„Twój ojciec nie sprzedał go od razu.”
Anastazja zakryła twarz dłońmi.
Wtedy zdałem sobie sprawę, co ona wiedziała.
„Wiesz?” zapytałem.
Ona milczała.
– Anastasio!
Powoli podniosła oczy.
- Tak.
– Jak długo?
— Około roku.
Michaił zacisnął pięści.
„I pozwoliłeś nam myśleć, że go tam nie było?”
– Próbowałem z nim negocjować.
– O czym?
Odwróciła się.
— O pieniądzach.
W biurze zapadła cisza.
Nie czułam złości, tylko dziwną pustkę.
— Czy twój ojciec chciał się z tobą rozwieść?
Anastazja zamknęła oczy.
A ona nie odpowiedziała.
To wystarczyło.
