Mój ojciec poślubił kobietę młodszą ode mnie o 36 lat.

– W domu?

– Tak. Twój mąż zarządził, żeby nie sprzedawać go przez pięć lat po jego śmierci.

Zmarszczyła brwi.

„Ale dom należy do mnie.”

„Tak myślisz” – spokojnie odpowiedział notariusz.

Michaił spojrzał na mnie.

– Zaczyna się.

Notariusz kontynuował:

— Na miesiąc przed śmiercią twój ojciec zapisał udziały w domu swoim dzieciom.

Anastazja podskoczyła.

– Nie mógł tego zrobić!

– Dokumenty są zarejestrowane.

Zbladła.

Nie mogłem uwierzyć własnym uszom.

„Dlaczego nic nam nie powiedział?”

Notariusz spojrzał na mnie.

— Ponieważ najpierw chciałem dokończyć jeszcze jeden zabieg.

– Który?

Wyjął drugą kartkę.

– Zwrot mienia.

Zamarłem.

– Jaka nieruchomość?

— Dom nad jeziorem.

Michaił gwałtownie wstał.

- Co?

Notariusz skinął głową.

„Twój ojciec nie sprzedał go od razu.”

Anastazja zakryła twarz dłońmi.

Wtedy zdałem sobie sprawę, co ona wiedziała.

„Wiesz?” zapytałem.

Ona milczała.

– Anastasio!

Powoli podniosła oczy.

- Tak.

– Jak długo?

— Około roku.

Michaił zacisnął pięści.

„I pozwoliłeś nam myśleć, że go tam nie było?”

– Próbowałem z nim negocjować.

– O czym?

Odwróciła się.

— O pieniądzach.

W biurze zapadła cisza.

Nie czułam złości, tylko dziwną pustkę.

— Czy twój ojciec chciał się z tobą rozwieść?

Anastazja zamknęła oczy.

A ona nie odpowiedziała.

To wystarczyło.