Ojciec spojrzał w kamerę.
— To dowód, dlaczego poślubiłem Anastazję.
Film się zatrzymał.
Nikt nie powiedział ani słowa.
Notariusz powoli zamknął laptop.
Anastazja szepnęła:
„Obiecał, że nigdy tego nie pokaże”.
Zwróciłem się do niej.
„Więc wiesz, co tam jest?”
Ona płakała.
Po raz pierwszy od sześciu lat, naprawdę.
- Tak.
Michał podszedł do drzwi.
„W takim razie czas się dowiedzieć”.
Anastazja spojrzała na nas.
— Jeśli obejrzysz to nagranie do końca… zrozumiesz, dlaczego zostawił mi tylko jednego rubla.
Zamarłem.
Jeden rubel.
Po sześciu latach małżeństwa.
Po domu, podróżach, drogich prezentach i życiu, które kiedyś uważała za swoje.
Ale dlaczego?
Odpowiedź czekała na nas w następnym pliku.
I jeszcze nie wiedziałem, że po obejrzeniu tego filmu, nigdy już nie będę w stanie wspominać ostatnich lat życia mojego ojca w ten sam sposób.
Rozdział 4. Co zostawił
Notariusz ponownie włączył nagrywanie.
Ojciec pojawił się na ekranie w tej samej sali szpitalnej. Przez kilka sekund milczał, jakby zbierał siły.
— Jeśli obejrzycie ten film razem, to znaczy, że wszystko wydarzyło się tak, jak przypuszczałem.
Spojrzał w kamerę.
„Wiem, że jesteś na mnie zły. I masz do tego prawo.”
Anastazja siedziała nieruchomo.
Ojciec kontynuował:
