Mój ojciec poślubił kobietę młodszą ode mnie o 36 lat.

Nasze oczy się spotkały.

Anastazja powoli podniosła słuchawkę.

– Słyszałeś wszystko?

Nic nie odpowiedziałem.

Podeszła bliżej.

— Katerina, musisz mi uwierzyć.

– Po sześciu latach?

„Twój ojciec nie był człowiekiem, którego myślałeś, że znasz”.

Miałem wrażenie, że wszystko we mnie wywraca się do góry nogami.

– To powiedz mi.

Otworzyła usta.

Ale nie miała czasu, żeby powiedzieć choćby jedno słowo.

Z tyłu dobiegł głos notariusza:

— Anastasio Wiktorowno, nadszedł czas.

Zamknęła oczy.

I po raz pierwszy zobaczyłem na jej twarzy pozbawioną arogancji młodą kobietę, która kiedyś weszła do naszego domu.

Zobaczyłem osobę, która zrozumiała: w ciągu kilku minut jej życie zmieni się na zawsze.

Rozdział 3. Prawda, którą mój ojciec zabrał ze sobą

Zebraliśmy się w małym biurze notarialnym godzinę po pogrzebie.

Za oknem padał deszcz. Krople uderzały o szybę, a w pokoju unosił się zapach papieru, starego drewna i kawy, której nikt nie pił.

Anastazja usiadła naprzeciwko mnie.

Bez okularów przeciwsłonecznych.

Bez zwykłego uśmiechu.

Bez własnej pewności siebie.

Notariusz odłożył kopertę.

„Zanim zacznę”, powiedział, „chcę cię ostrzec: niektóre informacje mogą być dla ciebie nieoczekiwane”.

Michaił zaśmiał się cicho.

— Po dzisiejszym dniu trudno mnie już zaskoczyć.

Notariusz otworzył kopertę.

— Pierwsze zarządzenie dotyczy domu.

Anastazja gwałtownie się wyprostowała.