Nasze oczy się spotkały.
Anastazja powoli podniosła słuchawkę.
– Słyszałeś wszystko?
Nic nie odpowiedziałem.
Podeszła bliżej.
— Katerina, musisz mi uwierzyć.
– Po sześciu latach?
„Twój ojciec nie był człowiekiem, którego myślałeś, że znasz”.
Miałem wrażenie, że wszystko we mnie wywraca się do góry nogami.
– To powiedz mi.
Otworzyła usta.
Ale nie miała czasu, żeby powiedzieć choćby jedno słowo.
Z tyłu dobiegł głos notariusza:
— Anastasio Wiktorowno, nadszedł czas.
Zamknęła oczy.
I po raz pierwszy zobaczyłem na jej twarzy pozbawioną arogancji młodą kobietę, która kiedyś weszła do naszego domu.
Zobaczyłem osobę, która zrozumiała: w ciągu kilku minut jej życie zmieni się na zawsze.
Rozdział 3. Prawda, którą mój ojciec zabrał ze sobą
Zebraliśmy się w małym biurze notarialnym godzinę po pogrzebie.
Za oknem padał deszcz. Krople uderzały o szybę, a w pokoju unosił się zapach papieru, starego drewna i kawy, której nikt nie pił.
Anastazja usiadła naprzeciwko mnie.
Bez okularów przeciwsłonecznych.
Bez zwykłego uśmiechu.
Bez własnej pewności siebie.
Notariusz odłożył kopertę.
„Zanim zacznę”, powiedział, „chcę cię ostrzec: niektóre informacje mogą być dla ciebie nieoczekiwane”.
Michaił zaśmiał się cicho.
— Po dzisiejszym dniu trudno mnie już zaskoczyć.
Notariusz otworzył kopertę.
— Pierwsze zarządzenie dotyczy domu.
Anastazja gwałtownie się wyprostowała.
