Anastazja wyjaśniła to w prosty sposób:
— On potrzebuje spokoju.
Spojrzałem na notariusza i poczułem narastającą we mnie złość.
„Andrieju Pawłowiczu” – zapytałem – „dlaczego twój ojciec nie powiedział nam o testamencie?”
— Bo chciałam, żeby to była niespodzianka.
Michaił cicho się zaśmiał.
— To bardzo w jego stylu.
Anastazja zwróciła się do niego ostro.
– Czy ty w ogóle rozumiesz, co się teraz dzieje?
„Nie” – odpowiedział. „Ale po raz pierwszy od dawna jestem ciekaw”.
Notariusz wyjął kopertę.
Była na nim data.
I podpis ojca.
„Zgodnie z jego rozkazem” – kontynuował Andriej Pawłowicz – „tę kopertę należy otworzyć dopiero po zakończeniu ceremonii”.
Anastazja wyciągnęła rękę.
— Daj mi to.
Notariusz włożył kopertę z powrotem.
- NIE.
– Jestem jego żoną.
— Dlatego będziesz obecny podczas ogłoszenia.
Zamarła.
Zauważyłem, że jej ręce się trzęsą.
Ceremonia zakończyła się po dwudziestu minutach.
Wyszliśmy na zewnątrz.
Niebo było szare, z czarnych parasoli spływał lekki deszcz.
Anastazja wyróżniała się spośród wszystkich.
Wyjęła telefon i zadzwoniła do kogoś.
„Dowiedział się wszystkiego” – szepnęła.
Zatrzymałem się.
Ona mnie nie zauważyła.
— Nie, nie wiem dokładnie, ile... Ale notariusz jest. Tak. Dzisiaj.
Pauza.
„Jeśli zostawił to im, to wszystko stracone”.
Poczułem chłód w palcach.
Odwróciła się gwałtownie.
