Mój ojciec poślubił kobietę młodszą ode mnie o 36 lat.

Anastazja wyjaśniła to w prosty sposób:

— On potrzebuje spokoju.

Spojrzałem na notariusza i poczułem narastającą we mnie złość.

„Andrieju Pawłowiczu” – zapytałem – „dlaczego twój ojciec nie powiedział nam o testamencie?”

— Bo chciałam, żeby to była niespodzianka.

Michaił cicho się zaśmiał.

— To bardzo w jego stylu.

Anastazja zwróciła się do niego ostro.

– Czy ty w ogóle rozumiesz, co się teraz dzieje?

„Nie” – odpowiedział. „Ale po raz pierwszy od dawna jestem ciekaw”.

Notariusz wyjął kopertę.

Była na nim data.

I podpis ojca.

„Zgodnie z jego rozkazem” – kontynuował Andriej Pawłowicz – „tę kopertę należy otworzyć dopiero po zakończeniu ceremonii”.

Anastazja wyciągnęła rękę.

— Daj mi to.

Notariusz włożył kopertę z powrotem.

- NIE.

– Jestem jego żoną.

— Dlatego będziesz obecny podczas ogłoszenia.

Zamarła.

Zauważyłem, że jej ręce się trzęsą.

Ceremonia zakończyła się po dwudziestu minutach.

Wyszliśmy na zewnątrz.

Niebo było szare, z czarnych parasoli spływał lekki deszcz.

Anastazja wyróżniała się spośród wszystkich.

Wyjęła telefon i zadzwoniła do kogoś.

„Dowiedział się wszystkiego” – szepnęła.

Zatrzymałem się.

Ona mnie nie zauważyła.

— Nie, nie wiem dokładnie, ile... Ale notariusz jest. Tak. Dzisiaj.

Pauza.

„Jeśli zostawił to im, to wszystko stracone”.

Poczułem chłód w palcach.

Odwróciła się gwałtownie.