— Twój ojciec sporządził nowy testament cztery miesiące temu.
Anastazja gwałtownie podniosła głowę.
— Cztery miesiące?
- Tak.
— Ale powiedział, że nie będzie żadnych zmian.
Notariusz spojrzał na nią.
„Okazuje się, że nie powiedział ci wszystkiego”.
W holu zrobiło się tak cicho, że usłyszałem tykanie zegara ściennego.
Anastazja zbladła.
Ja również byłem pod wrażeniem.
Mój ojciec nigdy nie opowiadał mi o Nowym Testamencie.
Po śmierci matki stał się zupełnie innym człowiekiem. Początkowo staraliśmy się przywrócić go do normalnego życia. Dzwoniłem każdego wieczoru, Mychajło przyjeżdżał w weekendy.
A potem pojawiła się Anastazja.
Miała dwadzieścia osiem lat, gdy jej ojciec po raz pierwszy zabrał ją na rodzinną kolację.
Pamiętam ten wieczór w każdym szczególe.
Siedziała naprzeciwko mnie, uśmiechała się i opowiadała mi, jak jej ojciec „w końcu nauczył się na nowo cieszyć życiem”.
A potem poprosiła mnie, żebym podał jej sól.
Przekazałem dalej.
Uśmiechnęła się:
– Dziękuję, Katya. Czy masz coś przeciwko, żebym zwracał się do ciebie Katya?
Wtedy odpowiedziałem:
- Oczywiście.
Nie wiedziałam, że za kilka miesięcy zacznie przestawiać meble w domu mojej mamy.
W ciągu roku stare pianino zniknęło.
Dwa lata później sprzedali dom nad jeziorem.
Po trzech latach mój ojciec przestał spotykać się ze znajomymi.
