Mój ojciec poślubił kobietę młodszą ode mnie o 36 lat.

Wyglądało to tak, jakby czekała na osobę, która miała przyjść i zniszczyć całe jej życie.

A pięć minut później drzwi naprawdę się otworzyły.

Do sali wszedł nieznajomy mężczyzna niosący cienką skórzaną teczkę.

Zatrzymał się przy pierwszym rzędzie i powiedział głośno:

— Katarzyna Siergiejewna? Michaił Siergiejewicz?

Oboje wstaliśmy.

Mężczyzna spojrzał na Anastazję.

— I Anastazja Wiktorowna.

Zrobiła się jeszcze bledsza.

„Musimy porozmawiać o testamencie twojego zmarłego męża.”

W sali natychmiast zapadła cisza.

I nagle zdałem sobie sprawę:

Mój ojciec pozostawił po sobie coś więcej niż tylko dom, pieniądze i wspomnienia.

Pozostawił tajemnicę.

A sądząc po minie Anastazji, wiedziała ona o tym więcej niż my.

Rozdział 2. Folder, którego wcześniej nie można było otworzyć

Mężczyzna ze skórzaną teczką przedstawił się jako Andriej Pawłowicz, notariusz mojego ojca.

Nie usiadł.

„Bardzo mi przykro, że okoliczności naszej rozmowy potoczyły się w ten sposób” – powiedział – „ale twój ojciec zostawił jasne instrukcje dotyczące teraźniejszości”.

Anastazja uśmiechnęła się nerwowo.

– Dzisiaj? Na pogrzebie?

- Dzisiaj.

– To niemożliwe.

Notariusz spojrzał na nią spokojnie.

- Dlaczego?

Zamilkła.

Michaił skrzyżował ramiona na piersi.

— Wygląda na to, że teraz ktoś z nas będzie zaskoczony.

Trąciłem go łokciem.

- Niedźwiedź.

– Co? Staram się tylko nie zwariować.

Notariusz otworzył teczkę.