Spojrzałam na niego, na mężczyznę, którego kochałam, i zobaczyłam obcego, nieprzyjemnego człowieka, który przynosił brud do mojego domu.
„Len, co ci jest?” – uniósł ręce. „Starałem się dla nas jak mogłem! Zrobię ci puree ziemniaczane…”
„Nie potrzebuję twojego puree ziemniaczanego” – warknąłem. „I nie potrzebuję twoich ziemniaków. Weź je”.
„Co masz na myśli?” zmarszczył brwi.
— Prosto w górę. Weź tę torbę, Siergiej. I idź. Wracaj do mamy.
„Wyrzucasz mnie?” Zaśmiał się nerwowo. „Bo pojechałem na daczę? Spiskowaliście razem czy coś? Hormony uderzyły ci do głowy?”
„To nie hormony, synu” – wtrąciła mama, wychodząc z kuchni i wycierając ręce ręcznikiem. „To olśnienie. Lenoczka zdała sobie sprawę, że nie ma męża. Ma pomocnika mamy w ogrodzie. Więc idź i pomóż. Tam jesteś bardziej potrzebny. Ale tutaj potrzebujemy mężczyzn, nie kopaczy”.
Siergiej spojrzał raz na jednego, raz na drugiego, a w jego oczach zaczęło pojawiać się zrozumienie, że to nie żart.
„To moje mieszkanie!” warknął, próbując zaatakować. „Jestem tu zameldowany!”
