Mój mąż odmówił odebrania mnie ze szpitala położniczego, ponieważ „mama musi pomóc kopać ziemniaki na daczy”. Przyjęli mnie tylko moi rodzice.

Zrobił krok w stronę pokoju, ale mój ojciec zablokował mu drogę. Tata po prostu stał w drzwiach z rękami skrzyżowanymi na piersi. Miał na sobie wyprasowany garnitur, pachniał drogimi perfumami i w porównaniu ze swoim brudnym, rozczochranym zięciem wyglądał jak kamień na tle sterty śmieci.

„Zostań tam, gdzie jesteś, Siergieju” – powiedział ojciec cicho, ale stanowczo. „Nie zbliżysz się do takiego dziecka. A w ogóle… nie zbliżysz się do niego”.

Siergiej był zaskoczony. Dopiero teraz zauważył teścia i teściową, a jego pewny siebie uśmiech zniknął, zastąpiony miną psotnego uczniaka.

„Och, Nikołaju Pietrowiczu... Co ty tu robisz? Myślałem, że odwiozłeś Lenę i pojechałeś. A ja... ratowałem zbiory. Mam rodzinę do wykarmienia.”

„Rodzina, mówisz?” Ojciec skinął głową w stronę worka. „To twoja rodzina? Pięćdziesiąt kilogramów ziemniaków? Dlatego zostawiłeś żonę samą na położnicy? Dlatego nie widziałeś, jak twój synek jest pierwszy raz owijany w pieluszki?”

„Co ty zaczynasz!” – wybuchnął Siergiej, próbując zdjąć buty. „Lenka nie jest mała, doszła aż tak daleko! A ziemniaki to jedzenie! Zima jest długa! Mama by tam sama dała radę, bolą ją plecy!”

„Twoja żona, Siergiej, ma szwy po porodzie” – powiedziałem, wychodząc z kuchni. Trzymałem się ściany, bo nogi mi się trzęsły. „I pleców też. I serca, które dziś złamałeś”.