„Mieszkanie kupiliśmy za kredyt hipoteczny, który spłaciliśmy” – przypomniał mi lodowato ojciec. „I zapłaciliśmy zaliczkę. A ty, Siergiej, dokładałeś się tylko do pensji na własne posiłki. Więc prawnie załatwimy to w sądzie. Ale fizycznie już się wyprowadzasz”.
Ojciec wystąpił naprzód. Był starym robotnikiem fabrycznym, silnym i żylastym. Siergiej, robotnik umysłowy z łopatą za pasem, nie był dla niego żadnym przeciwnikiem.
„Pieprz się!” Siergiej złapał go za kurtkę. „Idioci! Idę do mamy! Przynajmniej jest normalna, docenia ciężką pracę! A ty, Lena, wrócisz na kolanach, jak skończą się pieniądze! Zobaczę, jak będziesz wyć beze mnie!”
„Będę wył tylko wtedy, jeśli zostaniesz” – odpowiedziałem. „Weź torbę. Taka jest cena twojego syna. Wymieniłeś go na to”.
Chciał coś powiedzieć, kopnąć worek, ale pod ciężkim spojrzeniem ojca zawahał się. Chwycił brudny worek w ramiona, plamiąc kurtkę, i wypadł do przedpokoju.
Drzwi zatrzasnęły się.
W mieszkaniu znów zapadła cisza. Ale tym razem była to cisza innego rodzaju – czysta.
Tata podszedł do mnie i mnie przytulił.
