Mój mąż odmówił odebrania mnie ze szpitala położniczego, ponieważ „mama musi pomóc kopać ziemniaki na daczy”. Przyjęli mnie tylko moi rodzice.

„Mieszkanie kupiliśmy za kredyt hipoteczny, który spłaciliśmy” – przypomniał mi lodowato ojciec. „I zapłaciliśmy zaliczkę. A ty, Siergiej, dokładałeś się tylko do pensji na własne posiłki. Więc prawnie załatwimy to w sądzie. Ale fizycznie już się wyprowadzasz”.

Ojciec wystąpił naprzód. Był starym robotnikiem fabrycznym, silnym i żylastym. Siergiej, robotnik umysłowy z łopatą za pasem, nie był dla niego żadnym przeciwnikiem.

„Pieprz się!” Siergiej złapał go za kurtkę. „Idioci! Idę do mamy! Przynajmniej jest normalna, docenia ciężką pracę! A ty, Lena, wrócisz na kolanach, jak skończą się pieniądze! Zobaczę, jak będziesz wyć beze mnie!”

„Będę wył tylko wtedy, jeśli zostaniesz” – odpowiedziałem. „Weź torbę. Taka jest cena twojego syna. Wymieniłeś go na to”.

Chciał coś powiedzieć, kopnąć worek, ale pod ciężkim spojrzeniem ojca zawahał się. Chwycił brudny worek w ramiona, plamiąc kurtkę, i wypadł do przedpokoju.

Drzwi zatrzasnęły się.

W mieszkaniu znów zapadła cisza. Ale tym razem była to cisza innego rodzaju – czysta.

Tata podszedł do mnie i mnie przytulił.