Mój mąż odmówił odebrania mnie ze szpitala położniczego, ponieważ „mama musi pomóc kopać ziemniaki na daczy”. Przyjęli mnie tylko moi rodzice.

Oddział położniczy pachniał kwarcem, pudrem dla niemowląt i lepkim, duszącym wstydem, który ogarnął mnie dokładnie pięć minut wcześniej, po krótkiej rozmowie telefonicznej z mężem. Stałam przy oknie, tuląc do piersi ciasny, elegancki tobołek z moim nowo narodzonym synkiem, i patrzyłam, jak szczęśliwi ojcowie na dziedzińcu rozkładają na chodniku kartki z napisem „Dziękujemy za syna!” i wypuszczają w niebo balony. Telefon, ściskany w spoconej dłoni, wciąż dawał ciepło, ale słowa, które wyleciały z głośnika, zmroziły mi duszę.

„Lena, jesteś rozsądną kobietą” – w głosie Siergieja słychać było irytację, z nutą protekcjonalnej wyższości, którą kiedyś myliłam z męską rozsądnością. „Jakie balony? Jaka limuzyna? Mama dzwoniła pół godziny temu i zapowiadają ulewne deszcze przez tydzień. Jeśli dziś nie wykopiemy ziemniaków, zgniją. Całe zbiory pójdą do ścieku. Chcesz, żeby mama głodowała tej zimy?”

„Sierioża” – wyszeptałam, przełykając łzy. „Ale dziś jest dzień, w którym go wypisują. Twój syn po raz pierwszy wraca do domu. Obiecałeś…”

Obiecałem, że cię odbiorę, jeśli będę wolny. Ale potem siła wyższa. Poza tym twój tata ma samochód, i tak planował jechać. Więc cię tam zabierze. A ja przyjadę wieczorem, przyniosę świeże ziemniaki, możesz zrobić puree ziemniaczane. Koniec, nie mam czasu, już jestem w drodze.

Piski. Krótkie, bezlitosne piki, które odcięły mnie od iluzji szczęśliwej rodziny. Mój mąż wybierał między powitaniem swojego pierwszego dziecka a warzywami korzeniowymi. I wybór nie należał do nas. Ziemniaki były ważniejsze. Ogródek mamy był ważniejszy niż ta jedna, niepowtarzalna chwila, gdy ojciec po raz pierwszy trzyma swoje dziecko na rękach.

Ktoś zapukał do drzwi oddziału. Zadzwoniła pielęgniarka, rumiana i pogodna.

„No więc, mamusiu, jesteś gotowa? Krewni są już na dole, czekają! Tata pewnie tańczy z niecierpliwości!”