Tata, rozkoszując się tą „przytulnością”, tylko zacisnął szczękę, ale nic nie powiedział. Ostrożnie ułożył śpiącego wnuka w łóżeczku, które mama i ja zrobiłyśmy tydzień wcześniej, a mama, podwijając rękawy swojej eleganckiej sukienki, po cichu poszła do kuchni umyć naczynia, żebym miała gdzie przygotować mleko modyfikowane – moje mleko nie dotarło z powodu stresu.
Siedzieliśmy w kuchni – ja, tata i mama. Czajnik dawno wystygł, ale nikt nie pił. Czekaliśmy. Spojrzałem na zegarek: była już dziewiąta wieczorem. Zapowiadany deszcz siąpił za oknem, zmywając resztki mojej wiary w to małżeństwo.
Klucz w zamku przekręcił się o wpół do dziesiątej. Drzwi otworzyły się z hukiem, wpuszczając zapach wilgotnej ziemi, potu i taniego tytoniu – Siergiej palił, gdy był zdenerwowany lub gdy czuł się „jak człowiek, który wykonał swoją robotę”.
„Uff, jaka pogoda!” – rozległ się jego donośny głos z korytarza. „Lenka, jesteś w domu? Poznajcie żywiciela rodziny! Udało się! Ostatnie torby spakowaliśmy tuż przed ulewą!”
Wszedł do przedpokoju, brudny po uszy, w gumowych butach, z których kapała glina na czystą laminowaną podłogę. Niósł płócienną torbę na ramieniu.
„Proszę!” Rzucił torbę na podłogę z hukiem. „Ekologiczne! Nasze własne! Mama mówiła, że to dobre dla ciebie, ze skrobią i wszystkim. Więc gdzie jest syn? Pokaż mi dziedzica!”
