Mój mąż odmówił odebrania mnie ze szpitala położniczego, ponieważ „mama musi pomóc kopać ziemniaki na daczy”. Przyjęli mnie tylko moi rodzice.

Tata, rozkoszując się tą „przytulnością”, tylko zacisnął szczękę, ale nic nie powiedział. Ostrożnie ułożył śpiącego wnuka w łóżeczku, które mama i ja zrobiłyśmy tydzień wcześniej, a mama, podwijając rękawy swojej eleganckiej sukienki, po cichu poszła do kuchni umyć naczynia, żebym miała gdzie przygotować mleko modyfikowane – moje mleko nie dotarło z powodu stresu.

Siedzieliśmy w kuchni – ja, tata i mama. Czajnik dawno wystygł, ale nikt nie pił. Czekaliśmy. Spojrzałem na zegarek: była już dziewiąta wieczorem. Zapowiadany deszcz siąpił za oknem, zmywając resztki mojej wiary w to małżeństwo.

Klucz w zamku przekręcił się o wpół do dziesiątej. Drzwi otworzyły się z hukiem, wpuszczając zapach wilgotnej ziemi, potu i taniego tytoniu – Siergiej palił, gdy był zdenerwowany lub gdy czuł się „jak człowiek, który wykonał swoją robotę”.

„Uff, jaka pogoda!” – rozległ się jego donośny głos z korytarza. „Lenka, jesteś w domu? Poznajcie żywiciela rodziny! Udało się! Ostatnie torby spakowaliśmy tuż przed ulewą!”

Wszedł do przedpokoju, brudny po uszy, w gumowych butach, z których kapała glina na czystą laminowaną podłogę. Niósł płócienną torbę na ramieniu.

„Proszę!” Rzucił torbę na podłogę z hukiem. „Ekologiczne! Nasze własne! Mama mówiła, że ​​to dobre dla ciebie, ze skrobią i wszystkim. Więc gdzie jest syn? Pokaż mi dziedzica!”