„Tak” – skinęłam głową, czując, jak po policzku spływa mi pojedyncza łza. „Mój mąż odmówił odebrania mnie ze szpitala, bo »Mama potrzebuje pomocy przy kopaniu ziemniaków na daczy«. Tylko wy mnie tam odebraliście”.
Mój ojciec w milczeniu podał bukiet mojej matce, podszedł do mnie i mocno mnie przytulił jedną ręką, a drugą trzymał wnuka blisko siebie.
„No, do diabła z Sieriożą” – powiedział głośno, tak głośno, że wszyscy się odwrócili. „Ale ten facet ma dziadka. I uwierz mi, córko, jego dziadek nigdy nie zamieniłby go na warzywa. Chodźmy do domu. Nasz samochód stoi przy wejściu”.
Wyszliśmy na zewnątrz. Świeciło słońce, ale było mi zimno. Wsiadłam do samochodu taty, na tylne siedzenie, obok syna i poczułam się nie jak szczęśliwa młoda matka, ale jak kobieta, która właśnie dostała papier rozwodowy, zanim jeszcze go podpisała.
Jechaliśmy w milczeniu. Mama trzymała mnie za rękę, a tata patrzył na drogę z miną, jaką zazwyczaj ma się idąc do boju. Wiedziałem, że Siergiej wróci tego wieczoru. Wróci brudny, zmęczony, z workiem „uratowanych” ziemniaków i będzie oczekiwał wdzięczności i obiadu. Nawet nie będzie rozumiał, co się stało.
Ale zrozumiałam. Jadąc przez miasto, spojrzałam na małą buzię mojego syna i obiecałam sobie: nigdy nie poczuje się jak obywatel drugiej kategorii. A jeśli to oznaczałoby wycięcie jego ojca z naszego życia, to bym to zrobiła.
Mieszkanie powitało nas dźwięczną, nienaturalną ciszą. Żadnych balonów, żadnych powitalnych znaków, nawet umytej podłogi. W zlewie piętrzyła się góra nieumytych naczyń – Siergiej „śpieszył się na daczę” i nie uznał za konieczne posprzątać przed narodzinami noworodka.
