Zmusiłam się do uśmiechu, który wyglądał raczej jak grymas bólu. Musiałam się stamtąd wydostać. Musiałam zejść do tej eleganckiej sali, gdzie czekali na mnie rodzice, i wyjaśnić im, dlaczego ich zięć postanowił zakopać się w ziemi w najważniejszym dniu naszego życia.
W sali wypisowej panował ruch. Mój tata, wysoki i siwowłosy, w swoim najlepszym garniturze, trzymał ogromny bukiet białych chryzantem. Mama, ocierając oczy chusteczką, trzymała torbę z prezentami dla personelu medycznego. Oboje promiennie się do mnie uśmiechnęli, ale sekundę później ich wzrok powędrował za mnie, szukając Siergieja.
„Kochanie!” Mama rzuciła się, żeby mnie przytulić. „Gdzie jest Sierioża? Parkuje? A może biegnie po kwiaty?”
Oddałam syna ojcu. Przyjął go z troską, jak najcenniejszy skarb, a w jego oczach dostrzegłam więcej miłości niż kiedykolwiek widziałam u mojego męża przez całe dziewięć miesięcy ciąży.
„Sieriozy tu nie będzie” – powiedziałam, a mój głos zabrzmiał zaskakująco stanowczo w głębokiej ciszy pokoju, gdzie inne rodziny robiły zdjęcia i śmiały się. „Pojechał na daczę. Do mamy”.
„Co się stało?” Tata zmarszczył brwi, marszcząc brwi. „Coś nie tak z Tamarą Pietrowną? Karetka pogotowia?”
„Nie, tato. Tamara Pietrowna i ja zbieramy ziemniaki. Prognoza zapowiada deszcz. Ratują zbiory.”
Zapadła cisza. Ciężka, lepka. Pielęgniarka, która poprawiała wstążkę na kopercie, zamarła z otwartymi ustami. Zobaczyłam, jak rumieniec wstydu zalewa twarz mojej matki, a mięśnie szczęki mojego ojca zaczynają się zaciskać.
„Ziemniaki…” – powtórzył powoli ojciec, jakby smakował to słowo i uznał je za zjełczałe. „Więc ziemniaki”.
