Odwróciłem się.
Daniel stał kilka kroków za mną, trzymając folder z wydarzenia. Przyjechał wcześniej, aby pomóc w prezentacji zbiórki pieniędzy.
Spojrzał na Kyle'a bez zdziwienia.
"Cześć, synu."
Kyle wpatrywał się w niego, a potem na mnie.
– Co ty tu robisz?
Daniel odpowiedział spokojnie.
„Jestem tutaj, ponieważ Lena mnie zaprosiła. Wspieram tę organizację od kilku lat”.
Oczy Kyle'a przesunęły się między nami.
– Znacie się nawzajem?
Wyraz twarzy Daniela się nie zmienił.
– Tak. Robimy.
Cisza zdawała się rozciągać.
Kyle wyglądał na naprawdę wstrząśniętego.
Najwyraźniej wyobrażał sobie, że znajduje mnie samego, być może mając nadzieję, że upływ czasu sprawi, że będę emocjonalny, nostalgiczny lub chętny do wysłuchania wszelkich wyjaśnień, które przygotował.
Zamiast tego znalazł mnie otoczonego przez ludzi, którzy mnie szanowali.
A za mną stał jego własny ojciec.
Mężczyzna, który odmówił udawania, że incydent na stacji benzynowej był nieszkodliwy.
Człowiek, który nigdy nie prosił mnie o powrót.
Człowiek, który mi uwierzył, gdy jego syn nie chciał.
Dlaczego uśmiech Kyle'a zniknął
Kyle próbował wyzdrowieć.
- Tato, myślałem, że skończyłeś się w to angażować.
Daniel spojrzał na niego.
