„Nie jestem zaangażowany w twoje małżeństwo. To się skończyło lata temu. Ale mogę wspierać kogoś, kto był źle traktowany”.
Twarz Kyle'a zacieśniła się.
– Sprawiasz, że brzmi to tak, jakbym zrobił coś strasznego.
Daniel nie podniósł głosu.
– Zostawiłeś swoją żonę setki mil od domu bez jej rzeczy. Sfilmowałeś jej niepokój. Ty i twoi bracia śmialiście się, gdy próbowała dogonić ciężarówkę.
Kyle spojrzał w stronę pobliskich ludzi.
– To było pięć lat temu.
– Tak – odpowiedział Daniel. „I pięć lat nie zmieniło tego, co się stało”.
Patrzyłem, jak Kyle stara się znaleźć odpowiedź.
Spojrzał na mnie.
– Czy możemy porozmawiać prywatnie?
Rozważałem pytanie.
Był czas, kiedy natychmiast bym się zgodził. Weszłabym za nim do innego pokoju, wysłuchałam jego wyjaśnień i starałam się, aby rozmowa nie stała się nieswoja.
Ta kobieta nie stała już przed nim.
– Możemy tu porozmawiać – powiedziałem. – Nie muszę nic ukrywać.
Przełknął.
– Chciałem tylko wyjaśnić.
– Miałeś pięć lat.
"Wiem."
– Miałeś film. Miałeś mój numer. Miałeś okazję przeprosić bez proszenia mnie o powrót.
– Przeprosiłem.
– Powiedziałeś mi, że jestem zbyt wrażliwy. Powiedziałeś mi, że to żart. Powiedziałeś, że przepraszasz, że wymknęło się spod kontroli.
Spojrzał w dół.
Kontynuowałem.
– Nigdy nie przeprosiłeś, że mnie tam zostawiłeś. Nigdy nie pytałeś, czy jestem bezpieczny. Nigdy nie przyznałeś, że musiałem polegać na nieznajomym, ponieważ ty i twoi bracia zdecydowaliście, że mój strach będzie zabawny.
Kyle potarł czoło.
"Byłem głupi."
– Tak – powiedziałem. – Byłeś.
Spojrzał w górę, być może spodziewając się, że zmiękczę.
