Rozejrzał się po pokoju, a potem z powrotem na mnie.
– Nie mogę uwierzyć, że to naprawdę ty.
"Cześć, Kyle."
Wydawał się zaskoczony tym, jak spokojnie odpowiedziałem.
– Próbowałem cię znaleźć.
Nie pytałem dlaczego.
Spojrzał na plakietkę z nazwiskiem na mojej kurtce i przeczytał nazwę organizacji.
"Więc to właśnie robiłeś?"
"Tak."
Spojrzał w stronę stolików, wolontariuszy i zdjęć wystawionych przy wejściu.
– Pracujesz tutaj?
„Pomogę koordynować program wsparcia”.
Zaśmiał się cichutko, niepewny śmiech.
"To... inne."
Czekałem.
Przesunął swoją wagę.
– Nie wiedziałem, że wciąż jesteś w tej okolicy.
– Jestem tu od jakiegoś czasu.
Wyglądał, jakby chciał powiedzieć coś innego, ale cały czas rozglądał się po pokoju.
Potem zauważył osobę stojącą za mną.
I wszystko się zmieniło.
Jego usta lekko się otworzyły.
Uśmiech, który starał się zachować, zniknął.
Jego ramiona zesztywniały.
"Tato?"
