Ojciec Chloe przez pół sekundy patrzył na dłoń taty, po czym ją uścisnął.
"Greg."
Zrobiło mi się gorąco w twarzy.
Mama uśmiechnęła się do Chloe. „Uwielbiam twoją pościel. Ma piękny kolor”.
Chloe spojrzała na nią. „Dzięki.”
To było wszystko.
Tata schylił się i podniósł dwa worki na śmieci.
„Chyba lepiej będzie, jeśli zaniesiemy rzeczy Emmy na górę, zanim nas odholują.”
Chloe spojrzała w stronę furgonetki.
Chciałem, żeby asfalt się rozstąpił i połknął mnie w całości.
W akademiku moi rodzice jakoś pogarszali sytuację.
Nie dlatego, że byli niegrzeczni.
Wręcz przeciwnie.
Byli boleśnie przyjaźni.
Tata przytrzymywał drzwi obcym ludziom.
Mama pomogła babci innej dziewczynki nieść pudełko.
Zaoferowali rodzicom Chloe wodę butelkowaną.
Tata zgłosił się na ochotnika, żeby pomóc przenieść półkę.
Mama pochwaliła lampę Chloe. Zachowywały się zupełnie normalnie.
Wyglądali po prostu, jakby poprzednią noc spędzili pod wiaduktem.
Za każdym razem, gdy patrzyłem na Chloe, wydawała się cichsza.
Potem do pokoju weszły dwie inne dziewczyny z naszego piętra.
Chloe ich powitała.
Kilka minut później usłyszałem jej szept: „Nie wiedziałam”.
Dziewczyny spojrzały w moją stronę.
Zmarszczyłem brwi. „Nie wiedziałeś czego?”
Potem mama Chloe zapytała moją mamę: „Więc co robisz?”
Moja matka zamilkła. To samo zwróciło moją uwagę.
Wykonuje tę samą pracę od 14 lat.
„Och” – powiedziała mama – „po trochu wszystkiego”.
Prawie upuściłem lampę, którą trzymałem.
