Prawie się roześmiałem. „Dwa miesiące pytałeś mnie o pieniądze”.
„Ponieważ myślałem, że mamy podobne pochodzenie”.
„A co jeśli tego nie zrobimy?”
„To po prostu łatwiejsze.”
„Co jest łatwiejsze?”
„Kiedy ludzie będą mogli sobie pozwolić na to samo”.
Wpatrywałem się w nią. Ona mówiła dalej.
„Mój brat miał współlokatora, którego na nic nie było stać. Mój brat zawsze czuł się winny. Restauracje, wycieczki, takie tam.”
„Więc w chwili, gdy pomyślałeś, że moi rodzice nie mają pieniędzy, postanowiłeś, że stanę się dla nich ciężarem?”
"NIE."
„Dlaczego więc nasza wspólna lodówka nagle stała się twoją lodówką?”
Jej twarz poczerwieniała. „To niesprawiedliwe”.
"Dokładnie tak się stało."
Otworzyła usta.
Następnie zamknąłem.
Po raz pierwszy Chloe wyglądała na szczerze zawstydzoną.
"Dobra."
Tego się nie spodziewałem.
„Okej, co?”
"Masz rację."
Spojrzałem na nią.
„Byłem okropny”.
Mój gniew nieco stracił na sile.
Nie wszystkie. Ale niektóre.
Spojrzała w dół. „Moja mama zawsze nas ostrzegała przed ludźmi, którzy nas wykorzystują”.
Rozejrzałem się po naszym zupełnie zwyczajnym pokoju w akademiku.
