Młodzi policjanci przekroczyli granicę, zabierając ze sobą żonę wojskowego, nie wiedząc, kto wkrótce wróci do domu.
Lato powoli przerodziło się w jesień. Sierpień wysuszył ziemię i pokrył miasto kurzem, wrzesień przyniósł długotrwałe deszcze, a w październiku liście na naszej jabłoni pożółkły i zaczęły opadać. Marina zawsze zgrabiała je na stosik przy stodole. Zostawiałem je w spokoju. Leżały na mokrej ziemi, pociemniałe, przyklejone do schodów, a podwórko z dnia na dzień stawało się coraz bardziej opustoszałe.
Przez kilka miesięcy zbierałem informacje o Rudence i Melniku z różnych źródeł. Nikt nie znał pełnego obrazu. Mechanik z warsztatów samochodowych niedaleko komisariatu policji opowiedział mi parę rzeczy, sprzedawca w kiosku i były sąsiad Rudenki podzielili się kilkoma. Innymi szczegółami podzielił się znajomy Szewczuka i policjant z innego powiatu, który przypadkiem nawiązał ze mną rozmowę. Nie prosiłem o niemożliwe. Ludzie chętnie dzielą się drobnymi szczegółami, gdy nie rozumieją celu.
Rudenko miał trzydzieści sześć lat. Mieszkał sam na drugim piętrze budynku w pobliżu starych warsztatów. Był rozwiedziony i jeździł rozklekotanym niebieskim samochodem. Znałem numer jego tablicy rejestracyjnej, położenie okien w jego mieszkaniu, jego zwykłą trasę do pracy, zmiany i weekendy. Wieczorami czasami grał w karty i regularnie pił, okazjonalnie, ale regularnie. Szanował potężnych i bogatych, ale resztę uważał za zbędną. Bardzo chował urazy.
Melnik miał trzydzieści cztery lata. Mieszkał z żoną w prywatnym domu przy cichej, bocznej uliczce. Nie mieli dzieci. Jego żona pracowała na poczcie. Przy bramie stał stary motorower. Melnik dorabiał, sprzedając rzeczy, o których pochodzeniu wolał nie rozmawiać: telefony, narzędzia, drobny sprzęt AGD. Był ostrożniejszy niż partnerka, ale żądza pieniędzy łatwo przezwyciężyła tę ostrożność.
We wrześniu pojawiły się ważne wieści: Rudenko miał zostać przeniesiony. Powodem był kolejny skandal niezwiązany z Mariną: kierownictwo próbowało go zatuszować i usunąć Rudenkę z życia publicznego. Nikt nie znał dokładnej daty. Mówiono o listopadzie, ale transfer mógł nastąpić wcześniej. To oznaczało, że nie mogliśmy czekać w nieskończoność. Wybrałem październik.
Wybrałem to miejsce dawno temu – opuszczony warsztat zamkniętego zakładu budowy maszyn. Jako dzieci zakradaliśmy się na teren fabryki; przedsiębiorstwo wtedy jeszcze działało, a ludzie codziennie przechodzili przez bramę. Minęło ponad dziesięć lat od zamknięcia zakładu. Dach miejscami się zawalił, beton popękał, a w przeciwległym przejściu wyrosły brzozy. Szkielety obrabiarek rdzewiały wzdłuż ścian, a przy prawej ścianie wciąż stała masywna prasa. Były dwa wejścia: szerokie przejście od strony drogi przemysłowej i boczne przez szczelinę w ogrodzeniu.
Chodziłem tam kilka razy, dniem i nocą. Sprawdzałem, jak daleko słychać kroki, gdzie zbiera się woda po deszczu, gdzie wieje chłód i które części podłogi pozostają suche. Bezdomni wybierali inny budynek bliżej drogi; psy prawie tu nie zaglądały. W nocy w warsztacie panowała całkowita ciemność, a otaczający go teren przemysłowy był pusty.
