Młodzi policjanci przekroczyli granicę, zabierając ze sobą żonę wojskowego, nie wiedząc, kto wkrótce wróci do domu.
Imię poznałem w kwietniu. Doradzono mi kontakt z Piotrem Antonowiczem Szewczukiem, byłym policjantem, który od kilku lat był na emeryturze i mieszkał w robotniczej dzielnicy. Jego dom był stary, ale zadbany; na podwórku rozciągał się ogródek warzywny, a kudłaty pies leżał leniwie przy bramie z uniesioną głową. Sam Szewczuk okazał się rosłym, niespiesznym mężczyzną o łagodnym głosie i przenikliwym spojrzeniu. Porzucił swój zawód, ale nie nawyk zauważania tego, co przemilczane.
Zacząłem od fikcyjnego pytania o podejrzanych ludzi w pobliżu pustego parkingu. Potem skierowałem rozmowę na funkcjonariusza z posterunku na obrzeżach: wysokiego, ciemnowłosego, z blizną po prawej stronie brody. Szewczuk długo palił, obserwując dym, po czym powiedział, że to najprawdopodobniej Igor Nikołajewicz Rudenko, sierżant patrolowy. Zwykle współpracował z Antonem Pawłowiczem Melnikiem.
Powtórzyłem nazwiska, żeby je zapamiętać. Szewczuk przyjrzał mi się uważniej i ostrzegł, że w tym dziale uformowała się silna klika, powiązana z przełożonymi. Wiedzieli, jak chronić swoich i nie dbali o interesy innych. Poprosił mnie, żebym był ostrożny. Odpowiedziałem, że rozumiem. Z jego twarzy jasno wynikało, że nie wierzy moim słowom i już domyślił się, że ostrożność nie jest już częścią mojego planu.
Od tego dnia moje życie podzieliło się na dwie części. W widocznej części pozostała fabryka, zmiany, budka, tania kawa i pusty dom. Witałem się z sąsiadami, robiłem zakupy i przekazywałem stanowisko następnemu strażnikowi. W niewidocznej części trwała inna praca – powolna, precyzyjna, bez świadków.
Sto pięćdziesiąt metrów od obrzeży komisariatu policji, na parterze budynku mieszkalnego, znajdował się mały bar. Wewnątrz stały plastikowe stoły, za ladą wisiało lustro z łuszczącą się powłoką, a w powietrzu unosił się zapach piwa i smażonej cebuli. Na suficie bezgłośnie migotał telewizor. Stałych bywalców było niewielu: dwóch emerytów, bezrobotny elektryk i kilku mężczyzn bez konkretnego zawodu. Po służbie przychodzili również policjanci, teraz już w cywilu.
Co dwa, trzy dni siadałem w najdalszym kącie, zamawiałem piwo i otwierałem lokalną gazetę. Nie zaczepiałem ludzi, nie zadawałem bezpośrednich pytań i nie upijałem się. Dla otaczających mnie ludzi byłem po prostu kolejnym cichym facetem, który zabijał wieczór tanimi drinkami. Trzymałem gazetę przed sobą, ale głównie słuchałem.
Zobaczyłem Melnika dwa i pół tygodnia później. Siedział przy barze, mieszał wódkę z tonikiem i rozmawiał przez telefon krótkimi, zwięzłymi zdaniami. Był niski i chudy; jego noga drgała bez przerwy pod stołkiem. Imię Igor przewijało się kilkakrotnie w rozmowie. Cztery dni później Melnik przyszedł z wysokim mężczyzną. Wybrali stolik przy oknie. Światło padało z boku, a na prawej stronie brody jego towarzysza wyraźnie widoczna była mała blizna.
