Decyzja stała się ostateczna na tej nocnej zmianie. Wcześniej mogłem udawać, że żyję według starych zasad: jechać do fabryki, wracać do pustego domu i po prostu przeczekać kolejny dzień. Po tej nocy udawanie nie miało sensu.

Nazywam się Andriej Michajłowicz Kowalenko. Mam czterdzieści jeden lat. W dokumentach widnieje informacja, że jestem ochroniarzem w cegielni w małym miasteczku przemysłowym. Opis mojego stanowiska jest prosty, stanowisko niczym się nie wyróżnia, a biografia praktycznie pusta dla gołego oka. Ale wciąż mam dwa metalowe odłamki w lewym ramieniu. Jeden prawie dotyka kości, drugi utkwił wyżej. W 1986 roku lekarz powiedział mi, że bardziej niebezpieczne jest ich usunięcie niż pozostawienie. Z czasem, powiedział, powinienem był się do nich przyzwyczaić. Rzeczywiście przyzwyczaiłem się do metalu w moim ciele. Do niektórych innych rzeczy nie.
Kilka dni przed 17 października 2003 roku, około drugiej w nocy, siedziałem w wartowni przy bramie fabrycznej, dopijając trzeci kubek taniej kawy rozpuszczalnej. Napój smakował gorzko, jakby był zaprawiony pyłem z palonej gumy, ale na moją dwunastogodzinną zmianę zazwyczaj zabierałem ze sobą tylko paczkę proszku, trochę chleba i kawałek sera topionego zawiniętego w folię. To było wszystko, czego potrzebowałem.
Kabina była ciasna: wąski stół, skrzypiące krzesło, stary czajnik elektryczny i maleńkie okno. Zielona farba na ścianach była spękana i dawno już odpadła na rogach. Za oknem rozciągała się strefa przemysłowa. Połowa latarni ulicznych była wygaszona, ogrodzenie ciągnęło się w czarne pole, a po prawej stronie majaczyły ciemne budynki zamkniętej fabryki maszyn. Została zamknięta wiele lat temu; okna zabito deskami, ale w środku młode brzozy zdołały wyrosnąć przez spękany beton.
Wiatr potoczył puszkę po asfalcie. Zabrzęczała, ucichła i upadła z powrotem na kamień. W taką noc nawet ten cichy dźwięk wydawał się sygnałem. Wsłuchałem się w niego i jeszcze raz wszystko w myślach sprawdziłem: czas, trasę, miejsce, kolejność działań. Nie było zamieszania, nie było zapału. Tylko jasność, którą znałem z dalekiej wojny, kiedy niepotrzebny ruch mógł zrujnować to, co przygotowywano od tygodni.
