Młodzi policjanci przekroczyli granicę, zabierając ze sobą żonę wojskowego, nie wiedząc, kto wkrótce wróci do domu.
Chciwość Melnika była przynętą. Ktoś, kto nie rozumiał prawdziwego celu, powiedział mu, że jest kupiec na dobry telefon bez dowodu tożsamości, płatność gotówką i spotkanie tego wieczoru w strefie przemysłowej w pobliżu magazynów. Taka transakcja nie wydawała się niczym niezwykłym. Melnik miał już podobne transakcje i dlatego nie widział zagrożenia. Spotkanie zaplanowano na 17 października na godzinę 20:00.
Rudenko otrzymał wiadomość inną drogą. Zasugerowano mu produkt, który mógłby z zyskiem sprzedać, oraz osobę gotową zapłacić za niezawodność. Spotkanie zaplanowano na tę samą noc, na godzinę 1:00 w nocy. Ludzie pewni siebie wierzą, że potrafią rozpoznać kłamstwa po twarzy i głosie. To właśnie ta pewność siebie często ich zaślepia.
Nie kolekcjonowałem żadnego skomplikowanego sprzętu. Im więcej przedmiotów, tym więcej śladów i wypadków. Pod stołem warsztatowym w szopie leżała stara, ciemna kurtka, grube rękawice robocze, kilka przyciętych kawałków liny, paski czystego materiału i scyzoryk przywieziony z wojny. Dla mnie nóż nie był pamiątką. To było narzędzie, które przez lata trzymałem naoliwione i naostrzone. Wszystko inne mogło zostać kupione w dowolnym sklepie z narzędziami i zapomniane wśród setek identycznych zakupów.
17 października zakończyłem dzienną zmianę około trzeciej. W domu zjadłem trochę chleba z kiełbasą, wypiłem herbatę i położyłem się na kilka godzin. Spałem źle, budząc się kilka razy, ale zmuszałem się, żeby znowu zamknąć oczy. Przed ważnym zadaniem zmęczenie jest groźniejsze niż strach: sprawia, że ruchy są pospieszne, a decyzje nieprecyzyjne.
O piątej wstałem, ubrałem się i ponownie sprawdziłem zawartość torby. Niebo wisiało nisko, a powietrze było ciężkie od zbliżającego się deszczu. Liście jabłoni szeleściły niemal bezwietrznie. Wyszedłem z domu tuż po piątej i nie obejrzałem się.
Dotarłem do opuszczonego warsztatu dwie i pół godziny przed pierwszym spotkaniem. W zmierzchu betonowe ściany wydawały się wyższe niż za dnia. Usiadłem na metalowej skrzynce przy lewej ścianie, położyłem latarkę w pobliżu i zgasiłem ją. Początkowo przez otwory w suficie sączyło się słabe, szare światło, ale potem i ono zniknęło. Pozostał jedynie zapach rdzy, wilgotnego betonu, starego oleju maszynowego i gnijącej trawy wyrastającej przez szpary.
Chłód powoli przenikał przez moją kurtkę. Nie zimowy chłód, nie przenikliwy – zwykły październikowy chłód pustego pokoju, w którym od lat nie było ogrzewania. Patrzyłem na swój oddech, słuchałem kropel deszczu spadających gdzieś w oddali i nie spieszyłem się.
