Młodzi policjanci przekroczyli granicę, zabierając ze sobą żonę wojskowego, nie wiedząc, kto wkrótce wróci do domu.
Dzień po pogrzebie poszedłem na komisariat. Młody policjant na służbie, z zaczerwienioną skórą i spoconymi dłońmi, spisał moje zeznania, oderwał końcówkę i kazał mi czekać na telefon. Jego głos brzmiał, jakby mówił o zgubionej torbie. Przez tydzień nikt do mnie nie zadzwonił.
Za drugim razem wysłano mnie na drugie piętro, do biura śledczego Romana Iljicza Sawczenki. Drewniane schody skrzypiały pod każdym stopniem. Na półpiętrze stał kosz na śmieci pełen niedopałków, a ze ściany odklejał się plakat o sprawiedliwości prawa. W korytarzu unosił się zapach tytoniu i kwaśnego jedzenia z kafeterii.
Sawczenko okazał się mężczyzną w wieku około czterdziestu pięciu lat, z przerzedzonymi włosami i schludnym wąsikiem. Jego garnitur dawno stracił fason, ale jego maniery pozostały niezwykle uprzejme. Zaproponował mi krzesło, położył ręce na stole i poinformował, że trwa śledztwo, rozważane są różne tropy i że potrzebna jest cierpliwość. Współczucie w jego głosie było starannie wyważone i w ogóle nie docierało do jego oczu.
Zapytałem, czy sprawdzono radiowozy, które tego wieczoru patrolowały trasę z ulicy handlowej do bazy paliwowej. Szczególnie zainteresował mnie służbowy SUV z niebieskim pasem. Na twarzy Sawczenko przemknęła ledwo zauważalna zmiana, niczym cień przesuwający się po spokojnej wodzie. Natychmiast zapytał, czy mam jakieś podstawy do tego przypuszczenia. Odpowiedziałem, że tak. Zanotował to i obiecał to zbadać.
Kiedy wychodziłem, na korytarzu stał wysoki, barczysty mężczyzna w cywilnym ubraniu. Jego krótkie ciemne włosy, spokojna twarz i pewna siebie postawa sugerowały, że był przyzwyczajony do noszenia munduru. Spojrzał mi prosto w oczy. Przez kilka sekund patrzyliśmy sobie w oczy. Potem mężczyzna powoli uśmiechnął się kącikiem ust i odwrócił się. Pamiętałem ten wyraz twarzy lepiej niż numer pokoju.
Świadek osobiście się stawił. Trzy dni po pogrzebie do drzwi zapukała Oksana Lewczenko, koleżanka z pracy Mariny. Na ganku stała niska, pulchna kobieta około czterdziestki, ubrana w puchową kurtkę, gniotąc rękawiczki. Zanim weszła, spojrzała na ulicę.
Przy kuchennym stole Oksana długo wpatrywała się w swoje dłonie, po czym wyjaśniła, że wyszła ze sklepu około ósmej kwadransa, 21 lutego. Przy wejściu zaparkowany był radiowóz. Dwóch policjantów rozmawiało z Mariną. Trzymała się prosto, nie zataczała się ani nie podnosiła głosu, jedynie kilka razy pokręciła głową. Jeden z nich złapał ją za łokieć. Nie uderzył jej ani nie szarpnął – po prostu zaprowadził do samochodu. Następnie pomogli Marinie wejść do środka, a samochód odjechał w kierunku centrum miasta.
