Młodzi policjanci przekroczyli granicę, zabierając ze sobą żonę wojskowego, nie wiedząc, kto wkrótce wróci do domu.
Szpital mieścił się w starym budynku z długimi korytarzami i ścianami o nieokreślonym kolorze. Kiedyś były pomalowane na zielono, ale farba się wytarła, popękała, a miejscami odprysła aż do tynku. Na suficie paliły się gołe żarówki. W powietrzu unosił się zapach wybielacza, leków i tej charakterystycznej szpitalnej wilgoci, którą rozpoznałem od razu, mimo że nie byłem w takich miejscach od wielu lat.
Marina leżała przy oknie na czwartym piętrze. Wciąż żyła, ale nie odzyskiwała przytomności. Nieopodal stale piszczał aparat, a przez jej ramię biegła przezroczysta rurka dożylna. Lewa strona jej twarzy była pociemniała od ogromnego siniaka, warga była rozcięta, a powieki opuchnięte. Identyczne ślady widniały po obu stronach nadgarstków. Zobaczyłem je i zanim lekarz zdążył dokończyć wyjaśnienia, zdałem sobie sprawę: była unieruchomiona.
Młody, rudowłosy lekarz miał na sobie pognieciony fartuch i mówił cicho, jakby obawiał się, że głośny głos może wyrządzić jeszcze większą krzywdę. Wymienił krwawienie wewnętrzne, uszkodzenie wątroby, złamane żebra. Potem odwrócił wzrok i dodał jeszcze kilka słów, które w pierwszej chwili nie miały dla mnie sensu. Poprosiłem go o powtórzenie. Zrobił to, patrząc przez okno.
Wyszedłem na korytarz i usiadłem na drewnianej ławce. Naprzeciwko mnie wisiał stary plakat o chorobie płuc: schematyczny rysunek, czerwone strzałki, drobne linie. Wpatrywałem się w niego przez jakieś dziesięć minut, nie czytając ani słowa. Musiałem gdzieś spojrzeć, inaczej patrzyłbym w głąb siebie.
Kiedy wróciłem, zapytałem, gdzie znaleźli Marinę. Lekarz odpowiedział, że ktoś wezwał karetkę w nocy na pobocze drogi w pobliżu składu ropy naftowej, kilka kilometrów od naszego domu. Kierowca nie zostawił imienia ani numeru telefonu. W dokumentacji medycznej odnotowano: podejrzenie zatrucia alkoholowego, obrażenia po upadku.
Zapytałem, na czym opiera swoje przypuszczenie. Lekarz powiedział, że wyczuł nieprzyjemny zapach przy przyjęciu. Marina prawie nie piła. Przez lata widywałem ją z kieliszkiem tylko sporadycznie. Milczałem, dopóki lekarz nie odwrócił wzroku.
Zmarła w niedzielny poranek, nie budząc się. Trzymałem ją za rękę, gdy rytm aparatu się zmienił i do pokoju weszła pielęgniarka. Moja dłoń długo pozostawała ciepła. Chłodła tak powoli, że nie sposób było określić momentu, w którym Marina w końcu zniknęła.
