Młodzi policjanci przekroczyli granicę, zabierając ze sobą żonę wojskowego, nie wiedząc, kto wkrótce wróci do domu.
Luty w naszym mieście zawsze wyglądał tak samo. Niebo, śnieg i domy zdawały się zlewać w jedną, brudną szarość. Zaspy na drogach dawno straciły biel, nasycone kurzem i spalinami, drzewa poczerniały, a wieczór zapadł, zanim ludzie zdążyli zauważyć koniec dnia.
21 lutego zaczynałem zmianę o szóstej wieczorem. Marina miała zamknąć sklep o ósmej i wrócić do domu zwykłą drogą: wzdłuż pasażu handlowego, przez pusty plac, a potem między domami. Droga zajęła jej około dwudziestu minut. Znała tam każdą dziurę; chodziła tą samą ścieżką, zimą i latem.
O dziesiątej wybrałem jej numer. Tani, szary telefon nie odpowiadał. Założyłem, że bateria znowu padła; Marina ciągle zapominała go ładować. O północy zadzwoniłem ponownie. Po długim sygnale coś zimnego we mnie kliknęło.
Panika odczuwa się inaczej: rozpala, dezorientuje, każe się spieszyć. Znałem to uczucie z wojny. Sprawiała, że myśli stawały się krótkie i precyzyjne. Nie wiedziałem jeszcze, co się stało, ale moje ciało już rozumiało: normalny porządek został zakłócony.
Zadzwoniłam do Lidiji Fiodorowny, naszej sąsiadki zza płotu. Pomagałyśmy jej w ciężkich pracach w ogrodzie, a ona przyniosła nam ogórki kiszone i suszone jabłka. Poprosiłam ją, żeby sprawdziła, czy w oknach jest światło. Dziesięć minut później oddzwoniła: w domu było ciemno, drzwi zamknięte, ani śladu Mariny.
Zadzwoniłem od razu do zastępcy. Pojawił się dopiero o drugiej, cuchnąc piwem i pytając z niezadowoleniem, co mogło się stać w ciągu zaledwie kilku godzin. Nie odpowiedziałem. Wróciłem do domu, otworzyłem drzwi i już w przedpokoju poczułem nie zwykłą nieobecność, ale gęstą, nieregularną pustkę.
W kuchni stał garnek rosołu. Tłuszcz zastygł w cienką warstwę. Na stole leżała otwarta powieść kryminalna, kartki do dołu. Marina nigdy nie zostawiała książek w ten sposób – mówiła, że grzbiety się łamią, a strony marszczą. Na parapecie stała filiżanka zimnej herbaty. Wyglądało na to, że wstała na chwilę, zamierzając zaraz wrócić, i już nie wróciła.
